Chapter Title : കാലത്തിന്റെ വിത്തുകൾ [ഭീം]

ശിവേട്ടാ... എനിക്ക് സമേത്തിനു് പോണ്ടേ... മോളേയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് കെടന്നുറങ്ങിയാൽ മതിയല്ലൊ. മനുഷ്യൻ ജോലി എടുത്ത് നടുവൊടിഞ്ഞു.ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെന്നാലോ... ഒരു റെസ്റ്റും ഇല്ല.'
ബെഡ് റൂമിലെ ജനാലയ്ക്കരുകിലെ മേശയിൽ ആവി പറക്കുന്ന ചായകൊണ്ട് വെച്ചിട്ട് ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചുണർത്തുന്ന തന്ത്ര പാടിലാണ് വീവ.
'എന്താടി മൈരെ രാവിലെ കെടന്ന് കൊണകൊണാന്ന് ഊമ്പണത്? നി നക്ക് പൊയ്ക്കൂടെ... ചായ ഞാനെടുത്ത് മൊണചോളാം.'
ഉറക്കം നഷ്ടപെട്ട ദേഷ്യത്തിൽ , അച്ഛനെകെട്ടിപിടിച്ച് കിടക്കുന്ന ആറു വയസ്സ്കാരി ശിവാനി എന്ന പൊന്നുവിനെ അകറ്റി കിടത്തിയിട്ട് ശിവൻ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുനേൽറ്റു.
കുളിച്ച് നൈറ്റിയും ഇട്ട്, ഈറൻ മുടിയിൽ നനഞ്ഞതോർത്തും ചുറ്റി ഭദ്രകാളിയെ പോലെ നിൽക്കുന്ന
ഭാര്യയെ അനുനയിപ്പിച്ചേ മതിയാകൂ... എന്ന ഉദ്ദേശത്തിൽ വീവയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പുറകിലൂടെ വയറ്റിൽ കൈ ചേർത്ത് ചുറ്റിപിടിച്ച് കാതിൽ മുഖം ചേർത്തു.
'എന്റെ സുന്ദരി പെണ്ണ് വീവേ ... മൂന്നാല് ദിവസം കൊണ്ട് നിനക്കെന്താ ഇത്ര ദേഷ്യം?...'
'ദേ ... ശിവേട്ടാ... രാവിലെ വിട്ടേ .. എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്.... കൊഞ്ചാൻ കണ്ട സമയം.'
'അങ്ങനെ ദേഷ്യം വന്നാലോ ....'
ശിവൻ അവളെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
' എന്നും എന്നോടൊപ്പം എണീറ്റ് അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കാനെത്തുന്ന ചേട്ടൻ നാലഞ്ച് ദിവസം കൊണ്ട് മൈന്റ് ചെയ്യാതെ കിടന്നുറങ്ങുന്നു .അതു കണ്ടാൽ ദേഷ്യം വരാതിരിക്കോ...?'
അവളുടെ പരിഭവം വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായി.
'അതിന് ഞാൻ മാത്രമാണോ കാരണക്കാരൻ.രാത്രി നീ എന്നെ ഉറക്കാത്തോണ്ടല്ലേടി...'
അയാൾ അവളുടെ കാതിൽ കടിച്ചു.
'അ... അതു പിന്നെ ...'
അതു കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് നാണം വന്നു.
'അത് പിന്നെ...? ബാക്കി