Chapter Title : കാമകിങ്കരൻ 1 [Teena John]

തനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന ആ വന്യമായ സുഖം ഇപ്പോൾ മരുമകൾ അനുഭവിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അസൂയയുടെ കനൽ എരിഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ വിരിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

​താഴെ പൂജാമുറിയിൽ ഇട്ടിയവിര ഒരു തരം സംതൃപ്തിയോടെ ചിരിച്ചു. ഈ കുടുംബത്തിന്റെ രക്തത്തിൽ ഓടുന്ന കാമം കാമകിങ്കരൻ ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിലൂടെ ഈ ബംഗ്ലാവിലെ അധികാരം തന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

​അർദ്ധരാത്രി പിന്നിടുമ്പോൾ, ബംഗ്ലാവിലെ ശബ്ദങ്ങൾ അടങ്ങി. കാമകിങ്കരൻ ഒരു പുകമറ പോലെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അലീന തളർന്ന് കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി, പക്ഷേ അത് ദുഃഖത്തിന്റെയല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികൾക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റേതായിരുന്നു.
​കർക്കിടക മഴ അപ്പോഴും തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിൽ മുങ്ങിയ കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവ് തന്റെ അടുത്ത ഇരയ്ക്കായി കാത്തിരുന്നു.

​വാഗമൺ ചുരത്തിലെ വളവുകൾ താണ്ടി ജോസഫിന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. തലേദിവസത്തെ മഴ ശമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മഞ്ഞ് ഒരു പുതപ്പുപോലെ തോട്ടങ്ങളെ മൂടിയിരിക്കുകയാണ്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന്, ബിസിനസ് മീറ്റിംഗുകളുടെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വന്തം തറവാട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ജോസഫിന് എപ്പോഴും ഒരു തരം ആശ്വാസം തോന്നാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇത്തവണ എന്തോ ഒരു അസ്വാഭാവികത അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് വണ്ടി നിർത്തി അവൻ പുറത്തിറങ്ങി. ഏലത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ഉമ്മറത്ത് ഇട്ടിയവിര കാരണവർ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. കയ്യിലൊരു പഴയ പത്രമുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരേക്ക്, മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

​"നീ എത്തിയോ ജോസപ്പേ..." ഇട്ടിയവിരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യം കലർന്നിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ ജോസഫിന് എപ്പോഴും ഒരു പേടിയാണ്. താൻ അറിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന് തന്റെ അപ്പൻ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
​"ഉം. സിറ്റിയിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു അപ്പാ. അലീന എവിടെ?" ജോസഫ് അകത്തേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​"അവൾ മുറിയിലുണ്ടാകും. രാവിലെ മുതൽ അവൾ പുറത്തേക്ക് കണ്ടില്ല." ഇട്ടിയവിരയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
​അലീനയിലെ മാറ്റങ്ങൾ
​ജോസഫ് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. തടി ഗോവണികൾ അവന്റെ ഭാരത്തിന് കീഴിൽ ഞെരങ്ങി. മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അലീന ജനലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ രൂപം ഒരു ചിത്രം പോലെ തോന്നി.
​"അലീന..." ജോസഫ് വിളിച്ചു.

​അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം മന്ദതയുണ്ടായിരുന്നു.