Chapter Title : കാമകിങ്കരൻ 2 [Teena John]

അവന്റെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മയ്ക്ക് അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശത്രുവിനെ (കാമകിങ്കരനെ) നേരിടാനുള്ള കരുത്തായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. "പോ... പോയി മുകളിലെ ആ കറുത്ത രൂപത്തെ ഇല്ലാതാക്ക്!" അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ അലറി.
​രാഘവൻ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി. അവന്റെ ലക്ഷ്യം മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള അലീനയുടെ മുറിയായിരുന്നു.

​
​മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെയും ജോസഫിന്റെയും മധ്യത്തിൽ ഒരു കറുത്ത പുകപോലെ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ജോസഫ് ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും തന്റെ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ നടത്തുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണങ്ങളും ജോസഫിനെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.

​പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ വാതിൽ തകർന്നു വീണു.
​വന്യമായ രൂപത്തിൽ രാഘവൻ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. രണ്ട് ശക്തികൾ—ഒന്ന് പുരാതനമായ ഒരു കുട്ടിച്ചാത്തനും, മറ്റൊന്ന് മന്ത്രശക്തിയാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യ മൃഗവും.

​അലീന പേടിയോടെ കട്ടിലിന്റെ മൂലയിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ജോസഫ് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു. രാഘവൻ കാമകിങ്കരന് നേരെ കുതിച്ചു. പക്ഷേ, കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ വഴുതിമാറി. മുറിക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ചൂടുപിടിച്ചു. തടികൾ കരിയുന്ന ഗന്ധം അവിടെ പടർന്നു.

​
​താഴെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഭൈരവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "ഇട്ടിയവിര... നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ രക്തം തിളച്ചു മറിയുകയാണ്. കാമവും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടത്തിൽ ആര് ജയിക്കുമെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?"
​ഭൈരവൻ തന്റെ ഓട്ടുപാത്രത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ഭസ്മം എടുത്ത് കാറ്റിൽ വിതറി. "കാമകിങ്കരൻ ഒരു ദാസനല്ല, അവൻ ഒരു ഇരപിടിയനാണ്. അവൻ നിന്റെ മകനെയും മരുമകളെയും ഇല്ലാതാക്കും മുമ്പ് അവനെ തളയ്ക്കണം."

​ഇട്ടിയവിരയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. ഏലിയാമ്മയുടെ ചതിയും, കാമകിങ്കരന്റെ വന്യതയും, ഇപ്പോൾ ഭൈരവന്റെ വരവും എല്ലാം കൂടി അയാളെ തളർത്തി.

​മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു അലർച്ച കേട്ടു. അത് രാഘവന്റേതായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ തന്റെ കറുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് രാഘവന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കിയിരുന്നു. രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു പുക ഉയർന്നു. ഏലിയാമ്മ നൽകിയ ആസുരശക്തി കാമകിങ്കരന്റെ മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയുകയായിരുന്നു.

ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് രാഘവന്റെ ദീനമായ കരച്ചിൽ താഴെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്ന ഭൈരവന്റെയും ഇട്ടിയവിരയുടെയും കാതുകളിൽ പതിച്ചു. ഭൈരവൻ തന്റെ കൈയിലുള്ള ഓട്ടുപാത്രത്തിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താളാത്മകമായി അടിച്ചു. ആ ശബ്ദം ഒരു മന്ത്രം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു.