Chapter Title : കാണാമറയത്ത് [രേഖ]

ജോയിച്ചൻ എന്തെല്ലാം കാട്ടിക്കൂട്ടും എന്നുമാത്രമായിരുന്നു എൻ്റെ ചിന്ത

ചുവന്ന സാരിയുമുടുത്തുകൊണ്ടു പുക്കിൾച്ചുഴിയോടുചേർന്നു ഞാൻ സാരിയുടുത്തു എന്നിട്ടു എൻ്റെ വീടിലെ ഹാളിൽ മെഴുകുതിരിയുടെ മാത്രം വെളിച്ചംകൊണ്ടു ഞാൻ മനോഹരമാക്കി ആ വിളിച്ചതിൽ ചുവന്ന സാരിയിൽ ഞാൻ കൂടുതലായി തിളങ്ങിനിന്നപോലെ എനിക്ക് തോന്നി

ജോയിച്ചൻ ഫോണിലേക്കു വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഉത്സാഹമായി ...

ജോയ് : പ്രിയ ഞാൻ പുറത്തുണ്ട് ! കതകൊന്നുതുറക്കു ...

ജോയിച്ച അതൊന്നുതള്ളിയാൽ തുറക്കും ... ഞാൻ ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടില്ല ...

ജോയിച്ചൻ കയറിയതും ലോക്‌ചെയ്തുകൊണ്ടു ഹാളിലേക്ക് നടന്നു ...എന്നെകണ്ടപ്പോലുള്ള നോട്ടം മാത്രമതിയായിരുന്നു ഞാൻ എത്ര സുന്ദരിയായിട്ടാണ്‌ നിൽക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ ... ജോയിച്ചൻ കയ്യിലുള്ള റെഡ് വൈൻ ബോട്ടിലും ഒപ്പം റെഡ് വെൽവെറ്റ് കേക്കും ... എല്ലാംകൊണ്ടും ക്രിസ്തുമസ് ദിനം ചുവന്ന മുന്തിരിയേക്കാൾ പ്രേസന്നമായെന്നു ജോയിച്ചൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഒത്തിരി സന്തോഷിച്ചു

ജോയ് : പ്രിയ നീ ഇത്രയും സുന്ദരിയായി കണ്ടിട്ടില്ല സാരിയിൽ ഉടുത്തൊരുങ്ങിനിൽക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടാൽ ... മൽസ്യകന്യകയെപ്പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു ...സാരിയിൽ അരകെട്ടു ഇങ്ങിനെവിടർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ അതിൽ കടിച്ചെടുക്കാൻ ഞാൻ ദാഹിക്കുന്നു
ജോയിച്ചൻ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും ഒരായിരം റോസാപ്പൂവിനേക്കാൾ മാധുര്യമാണ് എനിക്ക് നൽകിയത്

ഞാനും ജോയിച്ചനും മുന്തിരിച്ചാർ പരസ്പരം പകർന്നു ... ഞങ്ങൾ അത് നുകർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു ഫ്രണ്ട്സുമായുള്ള മദ്യവും ഒപ്പം എന്നോടൊപ്പമുള്ള വീഞ്ഞും കൂടിയായപ്പോൾ ജോയിച്ചൻ ഒരു പ്രത്യക അവസ്ഥയിലായി ... ആദ്യമായി ഞാനും.... ഈ വൈൻ കഴിച്ചാൽ തലക്കുപിടിക്കും എന്ന് പറയുന്നത് സത്യമാണ് ഞാനും ആ ഒരു ലഹരിയിലാണ്

ഞാനും ജോയിച്ചനും മൊബൈലിലെ വെസ്റ്റേൺ സംഗീതത്തിൽ പതിയെ ചുവടുവെക്കാം തുടങ്ങി ... എൻ്റെ അരയിൽ ചുറ്റിപിടിച്ചുകൊണ്ടു ചുവടുവെക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ജോയിച്ചൻ്റെ കൈകൾ എൻ്റെ എടുപ്പിനെ ഞെരിച്ചു തരംകിട്ടുമ്പോൾ എല്ലാം ആ പുക്കിൾകുഴിയിലവിരലിട്ടു ഇക്കിളിയാക്കി അതിനനുസരിച്ചു ഞാൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മുത്തങ്ങൾതന്നു...

അത് കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾരണ്ടും ഒരുനിമിഷം വിശ്രമിക്കാനായി ഇരുന്നു ആ സമയത്താണ് ജോയിച്ചൻ നമുക്ക് കേക്ക് മുറിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞത് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചുണ്ടിലേക്കു പകർന്നു നൽകി ...
വീണ്ടും വീഞ്ഞും പകർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു ... അതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ എൻ്റെ