Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 1 [ലസ്റ്റർ]

ദാഹിയായ ഒരു മനുഷ്യൻ. വലിയ ഉറച്ച ശരീരം പോലെ തന്നെ മികച്ച കുണ്ണയുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ. ഭാര്യയെയും തറവാട്ടിലെ അടിച്ചു തളിക്കാരിയേയും പാടത്തെ ചെറുമിയെയും ഒരുമിച്ചു പുലരും വരെ പൂറ്റിലും കൂതിയിലും അടിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വാസു കാരണവർ തന്റെ കരുത്തുറ്റ മാംസ ദണ്ഡ്കൊണ്ട് കുത്തിയിളക്കിയ പെണ്ണുങ്ങൾ ഒരാളും അതിൽ ഖേദിക്കുകയോ അപമാനം പേറുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. കാരണം അതുപോലൊരു രതി താണ്ഡവം സ്ത്രീകൾ ഒരിക്കലും രസിച്ചിട്ടില്ലത്രേ. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു കാമുകിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്നു വാസു കാരണവർ. ഒപ്പം മറ്റൊരു കാളവണ്ടിയിൽ പിറകിൽ രണ്ടു മല്ലന്മാരും കാള വണ്ടിക്കാരനുമടങ്ങുന്ന ഒരു കാവൽ സംഘമുണ്ട്. മഴയുടെ ഇരുണ്ട വൈകുന്നേരക്കുളിരിൽ ഒരു പുതപ്പ് കൊണ്ട് ശരീരം പുതച്ചു പട്ടും തലയിണയും കൊണ്ട് മനോഹരമാക്കിയ കാളവണ്ടിയിൽ കൂനിക്കൂടി ഇരുന്ന കാരണവർ വായിലെ വെറ്റില ചവക്കുന്നതിനിടയിൽ കാളവണ്ടിക്കാരനും തന്റെ എല്ലാ തോന്ന്യസങ്ങൾക്കും സാരഥിയുമായ കോരനോട് പറഞ്ഞു; "എടോ കോരാ, സുമിത്ര പോരതായിരിക്കുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ഇറുക്കമുള്ളതും കളിരസം അറിയുന്നവളും ദേഹവടിവുള്ളതും അവളായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ഒരു മുറുക്കം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു രസമില്ല, അത്രന്നെ." "എങ്കി, വേറെ പുതിയ ഒരെണ്ണത്തിനെ പൊളിച്ചു പൊതിക്കരുതോ തമ്പ്രാ." കോരൻ ഭവ്യതയോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ ഇടക്കിടക്ക് തലയിലേക്ക് തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ കൈകൊണ്ട് തടവി തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. വാസു കാരണവർ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. താടിയിലേക്ക് തുളുമ്പിയ വെറ്റില മുറുക്ക് വെള്ളം കൈകൊണ്ട് തുടച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് പൊതിക്കാനാണ് കൂടുതൽ പ്രിയം ന്ന് നിന്നോട് ആര് പറഞ്ഞു, കഴുതേ."? അയാൾ അരക്കെട്ട് തടവി. മനസ്സിൽ ഉച്ചക്ക് സുമിത്രയുമായി കളിച്ചതിന്റെ സ്മരണ കടന്നു വന്നതായിരുന്നു. കോരൻ വെറുതെ ചിരിച്ചു എന്നല്ലാതെ അതിന് മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "പുതിയ ഒരു ചിന്ന പെണ്ണ് വേണം കോരാ. സുമിത്രയെ നീ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന് ഏതേലും തൊടിയിൽ കൂര വച്ചു പൊറുപ്പിച്ചോളൂ. എത്രാന്നു വച്ചാ നീ അവളെ പൊതിച്ചോളൂ ന്നെ. പക്ഷേ എനിക്ക് ഒരു ചെറു കന്യകയെ വേണം ന്നുണ്ട്." അയാൾ വെറ്റില വണ്ടിയുടെ പുറകിലൂടെ മഴയിലേക്ക് തുപ്പി. പിന്നേ മൺകൂജയെടുത്ത് വെള്ളം വായിലാക്കി കൊപ്ളിച്ചു പുറത്തേക്ക്