Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 6 [ലസ്റ്റർ]

തലയിടിച്ചു താഴെ വീണു.

തലയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് രക്തം തറയിലേക്ക് പടർന്ന് മലർന്നു കിടക്കുന്ന സരസു അടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കണ്ണിലൂടെ തനിക്ക് നേരെ ഓടിവന്നു കാലുയർത്തി തന്റെ ചങ്കിലേക്ക് ചവുട്ടുന്ന കാരണവരെ അവസാനമായി കണ്ടു. വീണ്ടും വീണ്ടും കലിതുള്ളിക്കൊണ്ട് അയാൾ തന്റെ ചങ്കിൽ ആഞ്ഞു ചവുട്ടുന്നത് അവൾ കണ്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഒടുവിൽ പതുക്കെ പതുക്കെ, ദേവതയെ പോലെ വിശുദ്ധിയുള്ള, നാട്ടിലെ ഏതൊരു യുവാവും കൊതിയോടെ ആരാധിച്ചിരുന്ന, സ്വന്തം ഭാര്യയെ പോലും പുരുഷന്മാർ അവളുടെ ശരീരവും സൗന്ദര്യവും സങ്കല്പിച്ചു കളിച്ചിരുന്ന സരസു എന്ന ഗ്രാമ കന്യകയുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു. പിന്നീട് അവളെ ആരും ജീവനോടെ കണ്ടിട്ടില്ല.

എങ്ങിനെ മാഞ്ഞുപോയെന്നോ എങ്ങോട്ട് മാഞ്ഞുപോയെന്നോ ആർക്കും ഒരുത്തരവും കിട്ടാത്ത മായാജാലകഥപോലെ സരസുവിന് വേണ്ടി ഗ്രാമം കാത്തിരുന്നു.

കഥപറഞ്ഞു നിർത്തിയ മീനാക്ഷി വാഹിദിന്റെ കരുത്തിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വീർപ്പു മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനോട് വേണ്ടന്ന് പറയാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്, അത്രക്ക് അസഹ്യമായ സുഖമാണ് ആ യുവശക്തി തന്റെ ഓമനദ്വാരത്തിൽ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത്. ഈശ്വരാ, ഞാൻ എന്തൊരു ഭാഗ്യവതിയാണ്. ഇത്ര സുഖവും രസവും തരുന്നവരായിരുന്നോ ചെറുപ്പക്കാർ.? ഒരു കിളവനെ കെട്ടിയത് കൊണ്ട് താൻ ഇതുവരെ അതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല ല്ലോ..

"അആഹ്. അടിക്ക്..അടിച്ചു ചീന്തിക്കളയൂ.. അയ്യോ..ഞാൻ ചാവും കുട്ടാ.."!

മീനാക്ഷി പ്രണയം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടി. ശരീരം വളഞ്ഞു മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റി അവൾ തൂങ്ങി. അപ്പുറത്തു കിടക്കുന്ന ആതിര കണ്ണുതുറന്നു കിടന്ന് തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്ന ആതിരയെ അവൾ കാര്യമാക്കിയില്ല. ആതിരയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് പൊടിയുന്ന കണ്ണീർചാലുകൾ അവൾ അവഗണിച്ചു.

ഭീകരമായ കരുത്തിൽ തന്നെ അടക്കം പുണർന്ന്, അരക്കെട്ടിന്റെ വളരെ മികച്ച ആട്ടത്തിൽ ഒരു വൈഭവക്കാരനെ പോലെ തന്റെ വികാരത്തുളയിൽ സ്വർഗം കടഞ്ഞെടുക്കുന്ന വാഹിദ് മാത്രമേ അവൾക്ക് പ്രാധാന്യം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവനൊരു കാട്ടുകുതിരയെ പോലെ മീനാക്ഷിയുടെ തുമ്പപ്പൂ മെത്തപോലെ സ്നിഗ്ദമായ ഉടലിൽ