Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 7 [ലസ്റ്റർ]

വന്നത്. നമുക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഇനിയും ചെയ്തു തീർക്കാനുള്ളതല്ലേ."!

അവൻ ആതിരയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളെ എഴുന്നേൽപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൾ പക്ഷേ രണ്ടുകകളും നീട്ടി വച്ചിടത്തു നിന്ന് ഉയർത്തി തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു ശക്തിയോടെ വലിച്ചു. ബട്ടൻസ് ഒന്നൊന്നായി നൂലുപൊട്ടി നിലാവിലൂടെ തെറിച്ചുപോയി.

വെളുത്തു പാൽകട്ടിയിൽ തീർത്തൊരു അർദ്ധനഗ്ന സാലഭഞ്ജികയുടെ ശില്പം പോലെ, ആ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പാറയിൽ ഷർട്ട് രണ്ടുവശത്തേക്കും വിടർത്തിയിട്ടു മലർന്നു കിടന്നു. ആവിശ്വസനീയമായ വടിവോടെ അവളുടെ ഒതുങ്ങിയ വയറും,

സാധാരണ മറ്റുസ്ത്രീകൾ മലർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ പരന്നു കിടക്കുന്നതിനു പകരം അല്പം മാത്രം താഴേക്ക് അമർന്നു ബാക്കി മുഴുവൻ ഭാഗവും വിരിഞ്ഞു വീർത്തു മുകളിലേക്ക് തലക്കിനിൽക്കുന്ന മുലകളുമായി അവൾ മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് പിണക്കത്തോടെ ചരിച്ചു വച്ചു മലർന്നു കിടന്ന് ചെറുകിതപ്പോടെ ശ്വാസം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

താൻ അസാധ്യ സൗന്ദര്യമുള്ള ശാരികയെ കണ്ടു..! കുഞ്ഞിന്റെ നിർമ്മലതയുള്ള ഹൂറിയെ പോലുള്ള നൂറയെ കണ്ടു.! മഞ്ഞുപോലെ വെളുത്ത ജാസ്മിനെയും ഉറച്ച ശരീരമുള്ള രമ്യയെയും കണ്ടു.! പക്ഷേ ഈ നീലരാവിന്റെ ഭൂവെളിച്ചതിൽ ഇത്രമനോഹരമായൊരു മുലയുടെ കാഴ്ച്ചപോലെ ഒരു കാഴ്ച്ച താൻ കണ്ടിട്ടില്ല.

വാഹിദ് ആശയക്കുഴപ്പം ബാധിച്ചത് പോലെ നിശ്ചലനായി നിന്നു. എന്ത് വേണം..? ഈ സ്ഥലം ഒട്ടും സുരക്ഷിതമല്ല. ഏത് നിമിഷവും ആ നായ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടേക്കാം. ഈ അവസ്ഥയിൽ ആതിരയെ എങ്ങിനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും? ചെറിയ ചുവപ്പ് കലർന്ന മുലക്കണ്ണുകൾ കൂർത്തു നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അറിയാം, പെണ്ണ് വാശിയിലാണ്.

"മാഡം, നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. പുലരും വരെ സമയമുണ്ടല്ലോ." വാഹിദ് ആതിരയുടെ ചാരത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളെ സ്പർശിക്കാൻ മടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഒരു മാഡം.. ആ തള്ളയെ കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് മീനു എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാൽ പതിനേഴു തികഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കാമുകിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകുമല്ലോ."!

ആതിര ദേഷ്യത്തോടെ നിവർന്നുനിന്നിട്ട് മുരണ്ടു. ചാടി നിവർന്നപ്പോൾ ആ മനോഹര മുലകൾ തുള്ളിതുടിച്ചു. പിന്നെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ മൗനം കളിയാടുകയും ആതിരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരികയും ചെയ്തു.

"എന്നെ..എന്നെയാ കിളവൻ കളിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾക്കൊരു സഹതാപവും തോന്നിയില്ല ല്ലോ. അയാൾക്ക് കിടന്ന് കൊടുക്കാൻ മാത്രം മോശമാണോ