Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 9 [ലസ്റ്റർ]

ചന്തിയിലൂടെ ഒന്ന് കൈയോടിച്ചു ഇടം കണ്ണിട്ടു വാഹിദിനെ നോക്കി.

"ഇനിയെന്താ എഴുത്തുകാരന് അറിയാനുള്ളത്. കാരണവരുടെ ദുർമരണം എങ്ങിനെയെന്ന് അറിഞ്ഞില്ലേ.?" മീനാക്ഷി വാഹിദിനോട് ചോദിച്ചു.

"ഇനി എന്തൊക്കെ അറിയാനുണ്ട്. അതിന് ശേഷം എന്താണ് അവർക്ക് സംഭവിച്ചത്.? കോരന്റെ കുഞ്ഞിന് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു.? ജാനകിക്ക്‌ എന്താണ് പറ്റിയത്? അവളുടെ കുഞ്ഞ് കീഴ്ജാതിക്കാരനായ കോരനിൽ നിന്ന് അവിഹിതമായി പിറന്ന കുഞ്ഞാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായോ? ഇതുപോലെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയല്ലേ.?"

വാഹിദ് ഓരോന്നായി എടുത്തു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മീനാക്ഷിയോട് ചോദിച്ചു.

"എന്റീശ്വരാ, ഇത് വലിയ പുലിവാൽ ആയല്ലോ. എനിക്കെങ്ങും വയ്യ ഈ തണുപ്പും സഹിച്ചു കുത്തിയിരുന്നു വായിട്ടലക്കാൻ."!

മീനാക്ഷി പകുതി കളിയും പകുതി കാര്യവുമായി പറഞ്ഞു.

"ഓഹ് ഓഹ്..മനസ്സിലായേ. ഏതായാലും അന്നത്തെ പോലെ ഇന്നിവിടെ കൂടാമെന്നേ. തണുപ്പൊക്കെ പറപറക്കും. എന്ത് പറയുന്നു സാഹിത്യകാരാ.?" മാളവിക ഒരുകാൽ വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"വേണ്ട. എനിക്ക് നല്ല തലവേദന. കുറേ നേരമായില്ലേ മഞ്ഞു കൊള്ളുന്നു. അതിന്റെയാവും. വാഹിദ്, വായോ നമുക്ക് പോകാം."!

ആതിര എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് ക്ഷീണിതമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ തളർന്നിരുന്നു. ആ പറമ്പുകൾ മുഴുവൻ കയറി നടന്ന് തളർന്നതിനു പുറമേ ഇഞ്ചിഞ്ചായി വാഹിദ് അടിച്ചു തകർക്കുക കൂടി ചെയ്തതോടെ അവൾക്ക് ഒട്ടും വയ്യാതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കിടക്കയിലേക്ക് ചെന്നു വീണാൽ താൻ തൽക്ഷണം ഉറങ്ങിപ്പോകുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. വാഹിദും അവൾക്കൊപ്പം എഴുന്നേറ്റു.

"എങ്കിൽ നാളെ കാണാം. അവൾക്ക് വയ്യ, ടയേർഡ് ആണ്."! വാഹിദ് അവരോട് പറഞ്ഞു.

മീനാക്ഷി ആതിരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളെ രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

"ആതീ, പ്ലീസ്.. ഇവിടെ കിടക്കാം. ഇന്നുമുഴുവൻ എനിക്ക് നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കണം. അത്രക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു സമ്മാനമല്ലേ ഇന്ന് നീ തന്നത്. കൂട്ടക്കളിയുടെ സുഖം തന്ന മുത്തല്ലേ നീ. പ്ലീസ് ടീ."!

മീനാക്ഷി ആതിരയുടെ കവിളിൽ കവിൾ