Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 9 [ലസ്റ്റർ]

അവളോട്.

"ഇതെന്താ പഴം പുരാണം ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞില്ലേ. വല്ലാത്ത കഥയെഴുത്തുകാരൻ ആണല്ലോ മാഷേ."!

അവൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഇടുപ്പിൽ കൈ കുത്തി ഒരുവശത്തേക്ക് അല്പം ചരിഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"എന്നിട്ടും എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ഇതുവരെ കഥയുടെ അവസാനത്തിലേക്ക് കടന്നില്ല."!

വാഹിദ് അവളോട് പറഞ്ഞു.

"ഇനിയും കഴിഞ്ഞില്ലേ. ഇതിപ്പോ എത്ര ദിവസങ്ങളായി കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എവിടെയും എത്തിയില്ലേ എന്നിട്ട്. ഓഹ്, പഴയ തമ്പ്രാക്കന്മാരുടെ കളിക്കഥ കേട്ട് ആശാന് രസം പിടിച്ചല്ലേ.?"

അതിശയവും അല്പം വഷളത്തരവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു. മീനാക്ഷിയുടെ പതിഞ്ഞ ചിരി മുറ്റത്തെ വെളിച്ചം പാളി വീഴുന്ന ഇരുട്ടിൽ നിന്നുയർന്നു. ആതിര മൗനം ഭജിച്ചു വാഹിദിനെ ചാരി ഇരുന്നു.

"അങ്ങിനെയും പറയാം. പഴയ നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാടമ്പിത്തരം ആണല്ലോ. കേട്ടിടത്തോളം പെണ്ണെന്ന ചിന്തയല്ലാതെ മറ്റൊരു ചിന്തയുമില്ല."! അവൻ അവരെ കളിയാക്കുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞു. മീനാക്ഷിയുടെ കുപ്പിവളച്ചിരി അല്പം കൂടി ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ മുഴങ്ങി.

"പറയുന്ന ആള് കൊള്ളാം. പെണ്ണിനെ കൊല്ലാൻ പാകത്തിലാ ഓരോ പണിയും പണിയുന്നത്."! മീനാക്ഷി അവനെയും കളിയാക്കി. ഒപ്പം മനോഹരമായി പൊട്ടിച്ചുരിച്ചു. അവളുടെ കൂടെ മാളവികയും ചിരിച്ചു.

"അപ്പൊ നല്ലൊരു കളിയും കഴിഞ്ഞാ ഈ ഇരിപ്പല്ലേ. എന്നെ പരിഗണിച്ചില്ല."! മാളവികയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിരാശ കലർന്നു. അവൾ ചന്തിയിലൂടെ ഒന്ന് കൈയോടിച്ചു ഇടം കണ്ണിട്ടു വാഹിദിനെ നോക്കി.

"ഇനിയെന്താ എഴുത്തുകാരന് അറിയാനുള്ളത്. കാരണവരുടെ ദുർമരണം എങ്ങിനെയെന്ന് അറിഞ്ഞില്ലേ.?" മീനാക്ഷി വാഹിദിനോട് ചോദിച്ചു.

"ഇനി എന്തൊക്കെ അറിയാനുണ്ട്. അതിന് ശേഷം എന്താണ് അവർക്ക് സംഭവിച്ചത്.? കോരന്റെ കുഞ്ഞിന് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു.?