Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 9 [ലസ്റ്റർ]

വയറിൽ തലോടി.

"ആ ക്ഷീണം ഒട്ടും മാറിയില്ല. എനിക്കൊന്നു കിടന്നാൽ മതി ചേച്ചീ."! ആതിര ക്ഷീണിതമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളെ മീനാക്ഷി തന്നിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അമർത്തി.

"എന്റെ അവസ്ഥയോ. നിനക്ക് പൂറിൽ മാത്രമല്ലേ മോളൂ. എന്റെ പിന്നിലും പൊളിച്ചു വച്ചേക്കുവാ. നേരെ നിൽക്കാനുള്ള കരുത്തില്ല. ഇനിയിപ്പോ അവിടെ കഴിക്കാനും ഒന്നും കാണില്ല ല്ലോ. ഇവിടെ നമുക്ക് എല്ലാർക്കും ഒന്നിച്ചു കിടക്കാം."!

മീനാക്ഷി അതും പറഞ്ഞു ആതിരയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പതുക്കെ നടന്നു. ആതിര അവൾക്കൊപ്പം തളർച്ചയോടെ യാന്ത്രികമായി നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ വാഹിദും അവരെ പിന്തുടർന്നു. നിറഞ്ഞ ആഹ്ലാദത്തോടെ മാളവിക വാഹിദിന്റെ ശരീരത്തിൽ മുട്ടിയിരുമ്മി അവരുടെ പിന്നാലെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. നടത്തത്തിനിടയിൽ വാഹിദിനെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കുണ്ണയിൽ പിടിച്ചു ഞെക്കിയിട്ട് അവൾ അവന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ മുഖം ചേർത്ത് മന്ത്രിച്ചു;

"ഈ മനുഷ്യൻ തളരില്ലന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇതുപോലൊരു കുതിരയെ തളർത്താൻ ഒരു പെണ്ണിനും കഴിയില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം."!

അവളുടെ ആസക്തി ബാധിച്ച വിവശമായ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു. ഒപ്പം ഇരുട്ടു പതിയിരിക്കുന്ന പറമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു മൃഗത്തിന്റെ വ്യക്തമായ മുരൾച്ചയും. ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് പെട്ടന്ന് മുഖം തിരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ അവൻ കണ്ടു.

പിന്നെ അത് അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഒരുപക്ഷെ മുഖം തിരിച്ചതാവാം, അല്ലെങ്കിൽ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി കാഞ്ഞിരക്കുറ്റിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയിരിക്കാം.! അവൻ ചിന്തിച്ചു.!!

(അദ്ധ്യായം 27)

ആതിര വേഗം ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു മുകൾ നിലയിലേക്ക് പോയ അവർ നാലുപേരും ഒരു മുറിയിലാണ് കിടന്നത്. ആതിരയും മീനാക്ഷിയും കട്ടിലിൽ കിടന്നപ്പോൾ