Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 1 [ഋഷി]

വടിപ്പിക്കണം അവളോർത്തു.

കൈലി താഴ്ത്തി, അവളകത്തേക്കു കയറി. പൊറകില് തടിച്ച കുണ്ടികള് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈലി ചുളുങ്ങിച്ചുളിയുന്നൊണ്ട്. ബാലൻ... അവളുള്ളിൽ ചിരിച്ചു. നെടിയ കരുത്തനായ ചെക്കൻ... എന്റെ മോൻ... അവളോർത്തു. അവന്റെ ചതയും, എല്ലും... ഈ കാർത്തുവിന്റേതാണ്. ചെക്കന്റെ നോട്ടം പാളാൻ തൊടങ്ങീട്ട് ഒന്നു രണ്ടു വർഷമായി... ഗോപി പോയതീപ്പിന്നെ ഈയിടെയായി അവന്റെ വാചകങ്ങളും ഇച്ചിരെ മുന്നോട്ടാണ്... അവളുടെ ചിരി പിന്നെയും വിടർന്നു... തടിച്ചു കുലുങ്ങുന്ന മൊലകളുടെ മോളിലിട്ടിരുന്ന തോർത്തവൾ വലിച്ചൂരി വാതിൽപ്പൊളിയിലിട്ടു.

കാർത്തുച്ചേച്ചീ... മുറ്റത്തു നിന്നും അവന്റെ കീറല്. കാർത്തുവൊന്നു ചിരിച്ചിട്ട് ഉമ്മറത്തേക്കു ചെന്നു.

എന്നാടാ ബാലാ... എന്റെ ചെവിക്കു കൊഴപ്പമൊന്നുമില്ല, കേട്ടോടാ ചെറുക്കാ... അവളവനെ എടയ്ക്കൊന്നു കൊട്ടും.

താഴ്ത്തിയുടുത്ത കൈലിക്കു മോളിൽ തുറിച്ചുനിന്ന കാർത്തുവിന്റെ ഇത്തിരി തള്ളിയ വയറും നാഴിയെണ്ണ കൊള്ളുന്ന കുഴിഞ്ഞ പൊക്കിളും അവനാർത്തിയോടെ നോക്കി. കാർത്തുച്ചേച്ചീടെ ഒന്നിനും കൊഴപ്പമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയത്തില്ല്യോ? അവനൊരു വഷളൻ ചിരി പാസ്സാക്കി.

അയ്യടാ... മൊട്ടേന്നു വിരിഞ്ഞില്ലല്ലോടാ ചെറുക്കാ.. ചിരിച്ചുകൊണ്ടവൾ കുനിഞ്ഞു മുറ്റത്തു നിന്ന അവന്റെ ചെവിക്കുപിടിച്ചു തിരുമ്മി. ആ കൊഴുത്ത പർവ്വതമുലകൾ മുക്കാലും വെളിയിലേക്ക് തള്ളിയത് കണ്ടവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു. ഒന്നും മിണ്ടാനായില്ല.

ആഹാ ചെക്കന്റെ നാവെറങ്ങിപ്പോയോടാ? അവൾ ചിരിച്ചു. ഒരു നിമിഷം! ബാലനാ രണ്ടാം ക്ലാസുകാരനായിപ്പോയി. ചേച്ചീ.. അവൻ ചിണുങ്ങി.

ഇങ്ങു വാടാ കുട്ടാ... സ്നേഹം കൂടുമ്പോളവനെ വിളിക്കുന്ന ഓമനപ്പേര്. എന്നാ മീനാടാ? കയ്യിലിരുന്ന ചേമ്പിന്റെ ഇലപ്പൊതിയവൾ വാങ്ങി.

അയിലയാ ചേച്ചീ. ബാലനുമ്മറത്തേക്കു കേറി. അവളുടെ കയ്യവന്റെ അരയിൽ ചുറ്റി. അവനേയും കൊണ്ടവളടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണം... അവളുടെ മൂക്കു വിടർന്നു. അടുത്തുനടക്കുമ്പോൾ ആ ഉറച്ച