Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 3 [ഋഷി]

പാവമാണെന്നാ ഞാനോർത്തേ. മണ്ടി. അവൾ പറഞ്ഞു. ഞാനീ കുണ്ടീടെ കാര്യമല്ല്യോ പറഞ്ഞേ..അവൻ ചിരിച്ചു. ചന്ദ്രികയും ചിരിച്ചുപോയി.

സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വണ്ടിയടുത്തപ്പോൾ എല്ലാരുമെണീറ്റു തുടങ്ങി. അവനൊരു മിസ്സ്കോളു കൊടുത്തു. എന്നെ വിളിക്കത്തില്ല്യോ? പത്തു ദിവസേയൊള്ളൂ.. മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു.

ഞാൻ വിളിച്ചോളാം. എന്നെ വിളിക്കരുതേ.. അവളിറങ്ങുന്നതിനിടെ പറഞ്ഞു.

ആരാടാ ഉവ്വേ ആ അമ്മായി? ബാലൻ സ്കൂട്ടറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചോദിച്ചു?

ഏതമ്മായി? ഗോപി പൊട്ടൻ കളിച്ചു. ഞാനാരേം കണ്ടില്ല. നീയിവിടെ എന്നെക്കൊണ്ടോവാൻ വന്നതാണോ? അതോ വായീനോക്കാനോ?

ആ അതൊന്നുമെനിക്കറിഞ്ഞൂടാ. സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നുമിറക്കിയിട്ട് ബാലൻ പറഞ്ഞു. നിന്നെ നോക്കി ആപ്പോണ ഓട്ടോയിൽ നിന്നും തലേം മൊലേം വെളീലോട്ടിട്ട് കൈവീശണ അമ്മായീടെ കാര്യാ ഞാൻ പറഞ്ഞേ. ..

ഗോപി നോക്കിയപ്പോൾ ചന്ദ്രിക! കൈ വീശുന്നു! അവനും കയ്യുയർത്തി. ചമ്മിയ മോന്ത ബാലന്റെ നേർക്ക് തിരിച്ചു. ഒരു വളിച്ച ചിരി പാസ്സാക്കി.

വണ്ടീലൊണ്ടാരുന്നെടാ. കെട്ടിയവനും മോളുമുണ്ട്. ടൗണിലാ വീട്. ഭയങ്കര വാചകമാണ്. സംഭവങ്ങൾ ഒന്നെഡിറ്റു ചെയ്ത് ഗോപിയവതരിപ്പിച്ചു.

ഉം... അമ്മായിയ്ക്ക് നല്ല മൊഖോം, മൊലേം ചന്തീമൊണ്ടല്ലോടാ...എന്താടാ പേര്?

ചന്ദ്രിക... ഗോപി പറഞ്ഞു. ഉം.. നടക്കട്ടെ.. നീ വണ്ടീക്കേറ്. ബാലൻ ചിരിച്ചു.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മാധവനും, കാർത്തുവും വരാന്തയിലുണ്ടായിരുന്നു.

പരീക്ഷയെങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നെടാ? മാധവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ കാർത്തു ചൊടിച്ചു. എന്താണ് ചേട്ടാ എന്റെ കൊച്ച് വീട്ടിലോട്ട് കാലെടുത്ത് വെച്ചില്ല..

ശരി ശരി.. മാധവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോപിയുടെ തോളിൽത്തട്ടി. വാടാ, ഊണുകഴിക്കണ്ടേ.. കാർത്തു ഗോപിയുടെ അരയിൽ കൈചുറ്റി.

പുന്നാരമോൻ വന്നപ്പോ നമ്മള് കറിവേപ്പില! ബാലന്റെ കമന്റു കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

വാടാ മോനേ... കാർത്തു അവന്റെയരയിലും കൈചുറ്റി രണ്ടു മക്കളേയും