Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 7 [ഋഷി]

പറഞ്ഞു.

അങ്ങോട്ടിരിയെടാ മോനേ. കാർത്തു ബാലനെ കയ്യില്ലാത്ത കസേരയിലിരുത്തി. അവൾ കാലുകൾ കവച്ചുവെച്ച് അവന്റെ മടിയിലേക്ക് മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിയിരുന്നു.

ബാലൻ അവളുടെ ഭാരം പുഷ്പം പോലെ തുടകളിൽ ഏറ്റു. പിന്നിലേക്ക് തള്ളിയ അവളുടെ ആനച്ചന്തികളിൽ അവൻ വിരലുകൾ വിടർത്തി മെല്ലെ താങ്ങി. നനുത്ത സാരീം പാവാടേം... അതിനുള്ളിൽ കിടന്നു വിങ്ങുന്ന ഉരുണ്ടുകൊഴുത്ത ചന്തികൾ! വിരലുകൾ സാരികൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തിയിടുക്കിലേക്കമർത്തി.... കാർത്തു പുളഞ്ഞു. അവൾ ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകളൂരി. വെളുത്തു കൊഴുത്ത പപ്പായപോലുള്ള മുലകൾ... ആ നെഞ്ചിൽ ഇത്തിരി ഞാന്നുകിടന്നു. വലിയ വട്ടമൊത്ത ചുവപ്പുകലർന്ന ഇലുണ്ട മുലക്കണ്ണുകൾ... നടുവിൽ തടിച്ചു നീണ്ട മുലഞെട്ടുകൾ...

അവളൊരു കൊഴുത്ത മുല താങ്ങി ഞെട്ടവന്റെ വായിലേക്ക് തിരുകി... അമ്മേടെ മൊല കുടിച്ചോടാ... ബാലൻ മെല്ലെ നോവിക്കാതെ കാർത്തുച്ചേച്ചീടെ മുലകുടിച്ചു... മൊലേല് ഒന്നു ഞെക്കടാ... അവൾ കിതച്ചു... ചന്തിയിടുക്കിൽ നിന്നും വിരലുകളൂരിയിട്ട് അവനാ തടിച്ച മുലയിൽ ഉഴിഞ്ഞു. പരുത്ത വിരലുകൾ മുലഞെട്ടിൽ തിരുമ്മിയപ്പോൾ... ഒരു മുല അവൻ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ചപ്പിക്കുടിച്ചപ്പോൾ.... കാർത്തു സുഖവും വാത്സല്ല്യവും കൂടിക്കലർന്ന് അവന്റെ മടിയിലിരുന്നു പിടഞ്ഞു...

മതിയെടാ... അവളെണീറ്റ് അവന്റെ മുണ്ടു വകഞ്ഞുമാറ്റി. ഷഡ്ഢിക്കുള്ളിൽ ഞെരുങ്ങുന്ന ആ കഴയ്ക്കെന്തൊരു മുഴുപ്പ്!

കുണ്ടി പൊക്കടാ... അവൾ കുരച്ചു. ഉയർന്നപ്പോൾ ഒറ്റവലിയ്ക്കവന്റെ ഷഡ്ഢിയൂരിക്കളഞ്ഞു. അവൾ കുനിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്നാടിയ മുലക്കുടങ്ങൾ അവന്റ ഞെരിച്ചുതുടങ്ങി..... അവന്റെ കൊടിമരം പോലത്തെ മുഴുത്ത കുണ്ണയിൽ അവൾ ഒന്നു നക്കി..

ആഹ്.... ചേച്ചീ... ബാലന്റെ നിയന്ത്രണം വിടാറായി. കാർത്തു സാരിയും പാവാടയും പിന്നിൽ നിന്നും തെറുത്തുകേറ്റിയിട്ട് കുണ്ടി അവന്റെ നേരേ തിരിച്ച് തുടകൾ അകറ്റി മെല്ലെ ആ കുണ്ണയിലേക്കാഴ്ന്നു...

തടിച്ച തുടകളുടെ കരുത്തുള്ള പേശികൾ ചലിപ്പിച്ച് അവൾ പെരുങ്കുണ്ടികൾ പൊന്തിച്ച് മൂന്നാലടിയടിച്ചു...

ആഹ്... അമ്മേ... ചേച്ചീ... അവനറിയാതെ വിളിച്ചുപോയി.

ഗോപി ചന്ദ്രികയോടു സൊള്ളിയിട്ട് ഫോണും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു സ്വപ്നലോകത്തായിരുന്നു. ഫോൺ വൈബ്രേറ്റു ചെയ്തപ്പോൾ അവൻ ഭൂമിയിലേക്കെത്തി. നോക്കിയപ്പോൾ ബാലന്റെ നോക്കിയയിൽ നിന്നുമൊരു മെസ്സേജ്... കം... വരൂ... എന്താണോ എന്തോ? അവനെന്താ മോളിലോട്ടു വരാത്തേ?

ഗോപിയെണീറ്റ് താഴേക്കുള്ള പടവുകൾ ചവിട്ടിയിറങ്ങി. ജീവിതത്തിലെ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്കാണ് പടികളിറങ്ങുന്നത് എന്നവനറിയില്ലായിരുന്നു. ചന്ദ്രികയുടെ മുലപ്പന്തുകളും ധ്യാനിച്ച്, കോഴിക്കോട് വെച്ച് അടുത്ത മാസം കാണാം എന്നുള്ള അവളുടെ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മധുരവും നുണഞ്ഞ് ഹാളിലെത്തിയപ്പോൾ ആരുമില്ല! ശ്ശെടാ ഇവനിതെവിടെ!

ബാലാ... അവൻ വിളിച്ചു. ആരുടേയും അനനക്കമില്ലല്ലോ. അവൻ വശത്തെ അടഞ്ഞുകിടന്ന വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു നിമിഷം! അവന്റെ ചങ്കിടിപ്പ് നിന്ന പോലെ! അമ്മ!