Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 7 [ഋഷി]

ഗോപിയെ ഞെട്ടിച്ചു. പ്രീതി നൈസായിട്ട് കാലങ്ങു വലിച്ചു. ന്യൂസ് ഹെഡ്ലൈൻസിന്റെ ബ്രേക്കായിരുന്നു.

എടാ ബാലാ! അമ്മ വിളിച്ചു. ഗോപിമോന് നെലത്തിരുന്നൊന്നും ശീലം കാണത്തില്ല. ഗോപീ, സോഫേലോട്ടിരുന്നാട്ടെ.

അയ്യട! കോവി മോൻ! ഇവിടൊരുത്തൻ ചോര വെള്ളമാക്കിയാലും ആർക്കുമൊരു വെലേമില്ല! ബാലൻ പുച്ഛിച്ചു.

പോടാ! രണ്ടു വനിതാരത്നങ്ങളും അവന്റെ നേർക്കു ചാടി. അമ്മയവനൊരു കിഴുക്കു കൊടുത്തപ്പോ പ്രീതി കയ്യെത്തിച്ചവന്റെ ചെവിക്കുപിടിച്ചു തിരുമ്മി.

ഓ... ശരി ശരി... നമ്മളു രാജിവെച്ചേ! ബാലൻ കൈകൾ പൊക്കി ചിരിച്ചു.

ആ നീ വന്നൊരു തേങ്ങയെടുത്തു പൊതിച്ചു താടാ. ചമ്മന്തിയരയ്ക്കാനാടാ. പ്രീതി ബാലനെ ക്ഷണിച്ചു. പടം തുടങ്ങിയതുകൊണ്ട് ബാലന്റെ ശ്രദ്ധ ടീവിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. കോവി മോനോടു പറയെന്റെ ചേടത്തീ.... അവൻ ചിരിച്ചു.

വാടാ ഗോപീ. ഇവനു വല്ല്യ പവറ്! പ്രീതിയെണീറ്റു. ഞാൻ കണ്ട പടമാടാ. ഗോപി ബാലനോടു പറഞ്ഞിട്ട് പ്രീതിയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

ഇരുണ്ട ഹാളിൽ നിന്നും വെളിച്ചമുള്ള ഇടനാഴിയിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ ഗോപിയുടെ കണ്ണുകൾ പ്രീതിച്ചേച്ചിയുടെ ഉരുണ്ടു കൊഴുത്ത ചന്തികളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. പതിഞ്ഞുകിടന്ന വെളുത്ത ഒറ്റമുണ്ടിനുള്ളിൽ അവളുടെ തുളുമ്പുന്ന കൊഴുത്ത നെയ്ക്കുണ്ടികൾ അവനെ വട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ഇടുപ്പിലെ കൊഴുപ്പിന്റെ മടക്കുകളിൽ പിടിച്ചുഞെരിക്കാൻ അവന്റെ കൈകൾ തരിച്ചു. മുന്നിൽ കൈലിയിൽ പൊങ്ങിവരുന്ന കൂടാരം കണ്ടിട്ട് അവൻ പെട്ടെന്നു മടക്കിക്കുത്തി. പ്രീതിച്ചേച്ചിയുടെ അരയിൽ നിന്നും പിന്നോട്ടു വിടർന്നു തള്ളി പൊന്തിയമർന്നു ചലിക്കുന്ന ചന്തിക്കുടങ്ങളുടെ ഇടുക്കിലേക്ക് ആ മുണ്ടു ചുളുങ്ങിക്കയറുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുണ്ടിയിലിഴയുന്നു.. അമ്മേ.... മുന്നിൽ നടന്ന പ്രീതിയുടെ മുലഞെട്ടുകൾ തടിച്ചു. തുടയിടുക്കിൽ ഒന്നൂടെയവൾ മുണ്ടമർത്തി, ഒപ്പിയെടുത്തു. അവൾ കുണ്ടികൾ ഒരിത്തിരിക്കൂടി ആട്ടിനടന്നു. പൊറകിലവന്റെ താപനിലയിൽ (കാലാവസ്ഥക്കാരുടെ ഭാഷയിൽ!)