Chapter Title : കള്ളനും കാമിനിമാരും 15 [Prince]

ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവച്ച്, കറുത്ത ബ്ലൗസം പച്ച പാവാടയും ധരിച്ച ഒരു മാദക തിടമ്പ് രവിയുടെ മുന്നിൽ!!

ചിരി തൂക്കിയുള്ള അവരുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ കാവിലെ ദേവതയുടെ കാന്തി!! ഇവർക്ക് സിനിമയിൽ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ, നല്ല വേഷങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അവസരം കിട്ടും... കട്ടായം. അത്രയ്ക്ക് മനോഹാരിത മുഖത്തും ശരീരത്തും. കുറച്ച് വയസ്സ് ആയാൽ എന്ത്? ആശുപത്രിയിൽ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലെ കരിമഷി അവരിൽ കൂടുതം സൗന്ദര്യം ചൊരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അന്ന് കണ്ടതിനേക്കാൾ അഴക് ഇന്നവരിൽ വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

"എന്താ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുന്നെ...." കട്ടിലിൽ കിടന്ന മുണ്ടെടുത്ത് അവർ ദേഹത്തേക്കിട്ട് ചോദിച്ചു.

"ആശുപത്രിയിൽവച്ച് കണ്ട ആളുതന്നെയല്ലേ ഇത് എന്നൊരു സംശയം...." രവി അവരെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു. കൂർത്ത് നിൽക്കുന്ന ബ്രായിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടാൻ തയ്യാറായ രണ്ട് വെളുത്ത പപ്പായകളെ മാറിലേക്കിട്ട മുണ്ടിൻ്റെ വശങ്ങളിലൂടെ രവി കണ്ടു. കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിയപ്പോൾ, തെല്ലും ചാടാത്ത അടിവയറിൽ ആഴത്തിലുള്ള വട്ടപ്പൊക്കിൾ!!

രവിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചുതന്നെ അവർ മുണ്ട് ഉടുത്ത്, നേരിയത് ദേഹത്ത് ചുറ്റി. വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടും, ഉയർന്നുന്തിയ ചന്തികളും മുണ്ടിൽ ഒളിച്ചു.

"വാ..." അവർ വിളിച്ചു. രവി അവരെ അനുഗമിച്ചു. മുൻവശത്ത് എത്തിയതും, അവർ വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നിട്ടു.

"വീട്ടിൽ എപ്പോഴും കാറ്റും വെളിച്ചവും വേണം..." അവർ തിരഞ്ഞു.

"ഉം.... " രവി മൂളി.

"ഇരിക്കൂ... " രവി മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവർ എതിർവശത്തെ ചാരുകസേരയിൽ അമർന്നു.

"അന്നും പേര് ചോദിക്കാൻ വിട്ടു..."

"രവി... രവിനാഥ് വർമ്മ......"

"ഓ.. വർമ്മയാണല്ലേ... ഞങ്ങൾ മേനോൻമാരാ...." അവരിൽ ഒരുതരം പ്രൗഢി ഉണർന്നു. പക്ഷേ, രവി, അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ജാതി സ്വത്വം വെളിവാക്കുന്നത്. ക്ലാരയോടോ, എന്തിന് പൊന്നമ്മയോടുപോലും തൻ്റെ ജാതി എന്തെന്ന് നാളിതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

"രാവിലെ എന്താ കഴിച്ചത്...." അവരിൽ തന്നോടുള്ള ബഹുമാനം വർദ്ധിച്ചുവോ എന്ന് രവി ശങ്കിച്ചു.

"സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല..."

"ഇത്ര വൈകിയിട്ടും..." അവർ എഴുന്നേറ്റു.

"സമയം കിട്ടിയില്ല... അതാ ഉണ്ടായത്..." രവിയും എഴുന്നേറ്റു.

"ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ അടയുണ്ട്.. തരട്ടെ..." അവർ ചോദിച്ചു.

"അടയോ... അപ്പമോ... എന്തായാലും എനിക്കിഷ്ടാ..." രവി പറഞ്ഞു.

"രവിക്ക് എന്ത് അപ്പത്തിനോടാ ഇഷ്ടം..." അവർ പാത്രത്തിൽ രണ്ടുമൂന്ന് അട ഇട്ടിട്ട്, തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യത്തിൻ്റെ പൊരുൾ രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രണ്ട് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാം. ഒന്ന് മാന്യമായത്. മറ്റൊന്ന്, അർത്ഥം വച്ചുള്ളത്. പക്ഷേ, ഇവരുടെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ഉള്ളത്