Chapter Title : കള്ളനും കാമിനിമാരും 7 [Prince]

തിളക്കം. നോട്ടുകെട്ടുകൾ ചുരുട്ടികെട്ടിയ നിലയിൽ. രവി കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാതെ പാത്രം കാലിയാക്കി. താൻ വിചാരിച്ചതിലും അധികം പണം കൈകളിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. രവിക്ക് ഇന്നുതന്നെ ലാലിയെ വീണ്ടും സഹായിക്കാം. പാവം!! ഒരു വീടെന്ന സ്വപ്നം സഫലമാകുന്ന ത്രില്ലിലാണവൾ. അവിചാരിതമായ അയാളുടെ വരവും പരിച്ചയപ്പെടലും, ലാലിയുടെ ശരീര സമർപ്പണവും എല്ലാം നല്ലത്തിനായിരിക്കാം. പിന്നെ, ഉളളവനിൽനിന്നും എടുത്ത് ഇല്ലാത്തവന് കൊടുക്കുന്നതും ഒരുതരം സോഷ്യലിസം ആണെന്നാണ് രവിയുടെ ചിന്ത. അല്ലാതെ, കൊടിപിടിച്ച് "സിന്ദാവ" വിളിച്ചാൽ മാത്രം നാട്ടിൽ സോഷ്യലിസം വിരിയില്ല!!!
സാധാരണ മിഷൻ കഴിഞ്ഞാൽ പിൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങുന്ന രവി, ഇരിപ്പ്രാവസ്യം അതിന് മുതിരാതെ വന്ന വഴിയെ തിരിച്ച് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ജനലിലൂടെ കയറി കഴുക്കോലിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് തികഞ്ഞ ഒരു അഭ്യാസി കണക്കെ, ഓട് എടുത്തുമാറ്റി പുറത്തേക്ക് കടന്ന്, പഴയപടി ഓട് അതേ ഇടത്ത് വച്ച്, നിരങ്ങി ഏണി വഴി നിലത്തേക്ക്. കൈയ്യിലെ പണം ഒതുക്കിവച്ച്, പൈപ്പിൽനിന്നും വെള്ളമെടുത്ത് ദേഹശുദ്ധി വരുത്തി വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, മറവിൽ ടോർച്ച് കടിച്ച് പിടിച്ച് പണം എണ്ണാൻ തുടങ്ങി. എണ്ണുന്നതിൻ്റെ ദൈർഘ്യം ഏറുംതോറും രവിയുടെ മനസ്സ് സന്തോഷംകൊണ്ട് തുടിച്ചു. അവസാനം നൂറിൻ്റെ നോട്ടുകൾ നാനൂറ് ആയപ്പോൾ രവി എഴുന്നേറ്റ് നോട്ടുകളിൽ ചുംബിച്ചു. അതിൽ നിന്നും അഞ്ചെണ്ണം എടുത്ത് പോക്കറ്റിൽ തിരുകി ബാക്കി പണം മുണ്ടിനും ബെൽറ്റിനും ഇടയിൽ തിരുകി, സാവകാശം തിരികെ നടന്നു.
രാവിലെ തനിക്ക് വിശദാംശങ്ങൾ നൽകിയ ചായക്കടക്കാരൻ ബീഡിയും വലിച്ച് കടയുടെ വെളിയിൽ നിൽക്കുന്നു. പുറത്ത് പാട്ടുകുർബാനയുടെ ഓളം.
"ഒരു സ്ട്രോങ്ങ് ചായ..." രവി ഇളകിയാടുന്ന ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ചായ മുന്നിൽ.
"കഴിക്കാൻ...."
" ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുക്കൂ...." രവി ചില്ലലമാരയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. കടക്കാരൻ നൽകിയ മൊരിഞ്ഞ പരിപ്പുവടയും ചൂടൻ ചായയും ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ച രവി, ഇറങ്ങുന്നേരം ഒരു നൂറ് രൂപ നോട്ടെടുത്ത് കടക്കാരൻ നൽകി. തൻ്റെ കൈയ്യിൽ വന്ന പണത്തിൻ്റെ ഉറവിടം കാണിച്ച് തന്നതിൻ്റെ പ്രത്യുപകാരം, പക്ഷേ, കടക്കാരന് മനസ്സിലായില്ല.
"ഇത് കൈയ്യിൽ ഇരിക്കട്ടെ .. ബാക്കി വന്ന പൈസ എൻ്റെ ഒരു സന്തോഷത്തിന്...." മറ്റൊരു സോഷ്യലിസം നടപ്പിലാക്കിയ രവിക്ക് മനസ്സിൽ തികഞ്ഞ