Chapter Title : കല്യാണതലേന്ന് [ആദിദേവ്]

വൈകിയതാ.

സ്വർണ്ണ: നേന്ത്രപഴത്തിൻ്റെകാര്യം ഒക്കെ പറയുന്ന കേട്ടല്ലോ.

ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.

ഞാൻ: അപ്പൊ നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ.

സ്വർണ്ണ: ആ…… ഉറങ്ങിയതാ. അന്നേരം എഴുനേറ്റു. എന്താ ചേട്ടാ അത്………

ഞാൻ: അവൾക്ക് കാലത്ത് പഴം മതി എന്ന് പറഞ്ഞതാ.

സ്വർണ്ണ: ആണോ. പിന്നെ ചില ഞെരക്കങ്ങൾ ഒക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ.

ഞാൻ: അത് തണുത്തു വിറച്ചിട്ടാണ്. അതല്ലെ ഞങ്ങൾ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നതു.

സ്വർണ്ണ: ചേട്ടാ എനിക്ക് എട്ടു വയസല്ല. പതിനെട്ട് ആണ്.

അവൾ എൻ്റെ ഇടുപ്പിൽ ഒരു പിച്ച് തന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്നു.

സ്വർണ്ണ: നിങ്ങൾ എന്തോ രഹസ്യമായി ചെയ്യുകയാണ് എന്ന് മനസിലായി. അത് എന്താന്നാ ചോദിച്ചേ.

ഞാൻ: അത് നിനക്ക് കല്യാണപ്രായം ആവുമ്പോൾ പറഞ്ഞ് തരാം.

സ്വർണ്ണ: എനിക്ക് ഇപ്പോ അറിയണം.

ഞാൻ: ഈ വണ്ടിയിൽ വെച്ചോ. ഒന്ന് പോടീ പെണ്ണെ.

സ്വർണ്ണ: പോടാ……. തെമ്മാടി.

ഞാൻ: മ്മ്……. പോടാ വിളി കൂടുന്നു.

സ്വർണ്ണ: ഇഷ്ടം കൊണ്ടല്ലേ.

ഞാൻ: എന്നാ ഒരു ഉമ്മ തന്നെ.

സ്വർണ്ണ: ഈ നടുറോട്ടിൽ വച്ചോ.

ഞാൻ: മ്മ്……. വേഗം തന്നോ.

ഞാൻ തല തിരിച്ചതും അവൾ പെട്ടന്ന് കവിളിൽ ഉമ്മ തന്നു. എന്നിട്ട് എൻ്റെ വയറ്റിൽ ഒന്ന് നുള്ളി.

ഞാൻ: ഹൗ…….

സ്വർണ്ണ: കാമുകന് കുറച്ചു കുറുമ്പ് കൂടുന്നു.

അപ്പോൾ ഞാനും അവളും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പള്ളിയിൽ എത്തി. അവിടെ അനിയത്തി ബിൻസി ഞങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ബിൻസി : എവിടെ കറങ്ങാൻ പോയി അതിൻ്റെ ഇടയ്ക്കു.

ഞാൻ: വണ്ടി പഞ്ചറായി. അതാ….

ബിൻസി : പഞ്ചർ ഞാൻ ആക്കിത്തരാം. സ്വർണ്ണേ വേഗം പോയി ചേച്ചിയുടെ കൂടെ നിൽക്ക്. നിന്നെ അവിടെ അന്നേക്ഷിക്കുന്നു.

സ്വർണ്ണ: ചേട്ടൻ വരുന്നില്ലേ.

ഞാൻ: നീ പൊക്കോ……. ഞാൻ ഹാളിലേക്ക് പോയിട്ട് അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കട്ടെ.

അങ്ങനെ പള്ളിയിലെ പരുപാടി കഴിഞ്ഞ് ചെക്കനും പെണ്ണും ഹാളിൽ എത്തി. അവിടെ വച്ച് വന്നവർ എല്ലാം ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നിന്നു. വീട്ടുകാർക്കൊപ്പം നിന്നു ഫോട്ടോ എടുത്തിട്ടു ഞങ്ങൾ പിള്ളേർ സെറ്റ് മാത്രം നിന്ന് എടുത്തു.

സ്നേഹയുടെ അടുത്ത് ഞാനും സ്വർണ്ണയും