Chapter Title : കണ്ടു കണ്ടങ്ങിരിക്കണം [ബാല]

രഘുവിന് ആശ്വാസമായത്....

പിന്നെല്ലാo എടുപിടീന്നായിരുന്നു... മൂന്ന് നാല് മാസങ്ങൾക്കകം രമ രഘുവിന് മെത്തയായി )

സ്കൂളിൽ രമയുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് ദിവ്യാ മിസ്സാണ് രമയെയും രഘുവിനേയും ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്ന സംസാരം രമയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തിയത്...

" കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കൊല്ലം ഒന്നിൽ കൂടുതൽ ആയില്ലേ.... ഇനിയും വിശേഷം ഒന്നും...?"

രമ ചിരിച്ചതേയുള്ളു...

അന്ന് രാത്രി കളിക്കാൻ നേരത്ത് സ്കൂളിൽ നടക്കുന്ന സംസാരത്തെപ്പറ്റി രമ രഘുവിന്റെ ചെവിയിൽ എത്തിച്ചു...

"മറ്റുള്ളോർ എന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ.... നമുക്ക് നമ്മുടെ കാര്യം... മറ്റ് വിഷയങ്ങൾ കിട്ടുമ്പോൾ അവർ താനേ നിർത്തിക്കോളും..."

രഘുവിന് അശേഷം താല്പര്യമില്ലാത്ത വിഷയം അതിൽ പിന്നെ രമ ചർച്ചക്കെടുത്തില്ല...

അമ്മയും പലപ്പോഴും കിള്ളിക്കിള്ളി ചോദിച്ചിട്ടും ചിരിക്കപ്പുറം രമ മനസ്സ് തുറക്കാഞ്ഞ് അമ്മയും പിന്നെ തഴഞ്ഞ മട്ടാണ്...

അല്ലേലും പറയാവുന്നതിന് ഒരു പരിധിയില്ലേ... അമ്മയ്ക്ക്..!

"ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് വേണോന്ന് വിചാരിച്ച് കളിയെടി..."

എന്ന് എങ്ങനെ കൈവിട്ട് പറയും?

xxxxxxx

ഒരു അവധി ദിവസം....

ഉച്ച ഊണ് കഴിഞ്ഞ നേരം....

പതിവ് പോലെ രഘുവും രമയും നേരം കൊല്ലാൻ സെറ്റിയിൽ . ഇരിപ്പുണ്ട്

രഘുവിന്റെ കൈ ഒരെണ്ണം എന്നത്തേയും പോലെ രമയുടെ അമ്മിഞ്ഞയിൽ മേഞ്ഞ് നടപ്പുണ്ട്...(വീട്ടിൽ ആയിരികുമ്പോ അടിവസ്ത്രത്തിന് രഘുവിന്റെ കർശന വിലക്കുണ്ട്..) പപ്പായം മുലകൾ രഘുവിന്റെ കരലാളനത്തിൽ തെറിച്ച് നില്പുണ്ട്.....

രമയുടെ കൈയും അടങ്ങി നില്ക്കുന്നില്ല... ഏഴിഞ്ച് ഷാഫ്റ്റ് എന്തിനും തയാറായി നില്പാണ്.......

"അതേ....എന്റെ അമ്മിഞ്ഞ വല്ലാണ്ട് ചീർത്തിട്ടുണ്ടോ?"

ലേശം വിഷമം കലർത്തി രമ ചോദിച്ചു

" ഹേയ്... ആര് പറഞ്ഞു...?"

" ദിവ്യയാ... പറഞ്ഞത്... പെറ്റവരെ പോലെ ആയെന്ന്... ചാടാതിരുന്നാ