Chapter Title : കനി [RT]

വയ്യ.

പക്ഷെ അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും അവൾക്ക് സങ്കടമായെന്ന് റസീനയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

“ചേട്ടൻ പാവമാ. നല്ലത് പോലെയാ എന്നെ നോക്കുന്നത്. ചേട്ടനും ആരുമില്ല. എനിക്കും ആരുമില്ല. തുല്യ ദുഖിതർ.”

“അല്ല മോളെ. നിനക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് പറയല്ലേ.. നിന്നെ കൊണ്ട് പോവാനാ ഞാൻ വന്നത്.”

“കൊണ്ട് പോവാനോ എങ്ങോട്ട്?” ഹന്ന പരിഭ്രമിച്ചു.

“അപ്പച്ചിടെ വീട്ടിലാണെങ്കിലും കൊച്ചപ്പാടെ വീട്ടിലാണെങ്കിലും ഞാനില്ല.” അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

“എന്തിനാ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് പോവുന്നത്? ഞാൻ നിന്നെയൊരു ഹോസ്റ്റലിൽ ആക്കാം.”

അവൾ വരില്ലെന്ന് തലയാട്ടി.

“ഞാനിന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കാൻ തന്നെ കാരണം ആ ചേട്ടനാണ്. അന്ന് കായലിൽ ചാടാൻ പോയതായിരുന്നു ഞാൻ.
ചേട്ടൻ പറയട്ടെ എന്നോട് ഇവിടുന്ന് പോവാൻ. അല്ലാതെ ഞാനെങ്ങോട്ടും ഇല്ല.” അന്ന് ചത്തു പോയിരുന്നെങ്കിൽ ഇവരാരെ വന്നു വിളിച്ചേനെ?

അടുക്കള വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്ന കൈലാസ് ആ മറുപടി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ഒന്നും പറയാനാവാതെ നിന്ന അപ്പച്ചിയുടെ കൈയിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ കൊടുത്തിട്ട് കൈലാസിനുള്ളതുമായി ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പച്ചിയ്ക്ക് ആകെ വീർപ്പുമുട്ടൽ തോന്നി. പ്രായം തികഞ്ഞ പെണ്ണിനെ ഈ കാലത്ത് ഏതോ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ഇറക്കി വിട്ടതാണ് തന്റെ കുടുംബം. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ വന്നിട്ട് എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടോ?
അവർക്ക് ഒരു തുള്ളി പോലും ആ ചായയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയില്ല.

ഹന്ന കൈലാസിന്റെ മുന്നിൽ ചായ വച്ചു.

പിന്നെ അവനോട് അപ്പച്ചി വന്നതെന്തിനാണെന്ന് പറയാനായി വിരലുകൾ പിണച്ചു നിന്നു. പത്രം മാറ്റി അവനവളെ നോക്കി.

“അപ്പച്ചിക്ക് എന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ട് പോകണമെന്ന്.”

“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ പോവാം. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ