Chapter Title : കന്നിമാസത്തിലെ കേളീഗൃഹം [മോഹിക]

ഇത്... നമ്മുടെ ആത്മാക്കളുടെ ലയനം," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. അയാൾ മെല്ലെ വേഗം കൂട്ടി, ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി.

ക്ലൈമാക്സ് മൃദുവായിരുന്നു, പക്ഷെ ആഴമുള്ളത് – രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ച്, വികാരങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു. അവർ ചേർന്നു കിടന്നു, മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ട്. "മോളെ, നാളെ അവസാന ദിവസം," അയാൾ പറഞ്ഞു. മീര അയാളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു, "പക്ഷെ നമ്മുടെ പ്രണയം തുടരും." കന്നിമാസത്തിന്റെ തണുപ്പിൽ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ചൂട് പടർത്തി.

അവസാന ദിവസം. മഴയുടെ താളം കുറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷെ ആകാശം ഇപ്പോഴും മേഘാവൃതമായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ, മീരയും മാധവൻ നായരും രാവിലെത്തന്നെ ഉണർന്നു, പക്ഷെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റില്ല. അവർ നഗ്നരായി ചേർന്നു കിടന്നു, പുതപ്പിനടിയിൽ ശരീരങ്ങൾ പരസ്പരം ചൂട് പകർന്നു.

മീരയുടെ തല അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ, വിരലുകൾ അയാളുടെ രോമാവൃതമായ നെഞ്ചിൽ ഓടിച്ചു. "മുത്തച്ഛാ, ഇന്ന് ഞാൻ പോകണം. പക്ഷെ എന്റെ ഹൃദയം ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാവും," അവൾ മന്ത്രിച്ചു, ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിഷാദം. അയാൾ അവളുടെ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു, "മോളെ, ഈ ആഴ്ച...

നീയെനിക്ക് നൽകിയത് വാക്കുകളാൽ പറയാനാവാത്തത്. പക്ഷെ നീ പോകുമ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും ഏകനാവും. ഇത്... നമ്മുടെ പ്രണയം, അത് തുടരുമോ?" അയാൾ ചോദിച്ചു, കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.

മീര അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, "തുടരും, മുത്തച്ഛാ. ഞാൻ തിരിച്ചു വരും. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ഈ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാം." അവൾ പറഞ്ഞു, ചുണ്ടുകൾ അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർത്തി. ചുംബനം ആരംഭിച്ചു – മൃദുവായി, പക്ഷെ തീവ്രമായി. നാവുകൾ പരസ്പരം ചുഴറ്റി, രുചിച്ചു, വികാരങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്ത് താഴേക്ക് നീങ്ങി, തുടകൾ തൊട്ടു, മെല്ലെ അവളുടെ ഗുഹ്യഭാഗത്ത് എത്തി. മീര മൂളി, ശരീരം വളഞ്ഞു. "മുത്തച്ഛാ... രാവിലെത്തന്നെ? നമുക്ക് ഇത് മറക്കാനാവാത്തതാക്കാം," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. അയാൾ വിരലുകൾ അകത്തേക്ക് കയറ്റി, മെല്ലെ ചലിപ്പിച്ചു,

അവളുടെ ക്ലിറ്റോറിസിനെ ഞെരിച്ചു. "ആഹ്... മുത്തച്ഛാ, അത്... കൂടുതൽ," അവൾ നിലവിളിച്ചു, അയാളുടെ അവയവം പിടിച്ചു. അത് ഉദ്ധരിച്ചു നിന്നു, വയസ്സിന്റെ അതിരുകൾ മറന്നു. അവൾ മുകളിലേക്കും താഴേക്കും തൊലിച്ചു,