Chapter Title : ❤️കണ്ണന്റെ അനുപമ 7❤️ [Kannan]

എനിക്ക് തന്നൂടെ, ഞാൻ പൊന്ന് പോലെ നോക്കിക്കോളാ.... "

ശബ്ദമിടറിക്കൊണ്ട്
കസേരയിൽ മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു അവളുടെ അച്ഛന്റെ കാലിൽ തൊട്ട് കൊണ്ടത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ നിശബ്ദമായി എന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

"അച്ഛാ സമ്മതിക്കച്ചാ പ്ലീസ്...
കണ്ണേട്ടനില്ലാണ്ട് എനിക്ക് പറ്റില്ല.."

അമ്മു തേങ്ങലോടെ പറഞ്ഞ് നിലത്തേക്കിരുന്ന് മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞു. അമ്മ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എന്ത് പറയണമെന്ന ധർമ സങ്കടത്തിൽ അച്ഛൻ മോഹനേട്ടനെ നോക്കി.

"കുട്ട്യോളെ നിങ്ങള് പറയ്ണത് ശരിയായിരിക്കാം. ന്നാലും കെടക്കല്ലേ കൊറേ പ്രശ്നങ്ങള്.."

നിനക്കെത്ര വയസ്സുണ്ട് മോനെ?
അയാളെന്നോട് ചോദിച്ചു.

"ഇരുപത്തിമൂന്ന്"

അമ്മൂനോ?.

"അടുത്ത മാസം ഇരുപത്തിയഞ്ചാവും ... "
അമ്മയാണത് പറഞ്ഞത്.

എന്തോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി
"അപ്പൊ രണ്ട് വയസ്സിന്റെ മാറ്റം. ലെ...
അത് ഒരു പ്രശ്നല്ലാ...
പക്ഷെ നിന്റെ വീട്ടുകാരെ നീ എങ്ങനെ സമ്മതിപ്പിക്കും കണ്ണാ...
നാട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കല് വേറെ !

അയാൾ ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.

"അതൊക്കെ ഞാൻ സമ്മതിപ്പിക്കും. എന്നെ അവർക്ക് മനസ്സിലാവും. നാട്ടു കാരുടെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കുന്നെ ഇല്ലാ തെണ്ടികള്.. "

ഞാൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു അയാളെ നോക്കി..

പുള്ളി അൽപ സമയം കൂടെ എന്തോ ആലോചനയിലാണ്ടു.

"ഞങ്ങടെ കുട്ടിയെ എന്നും ഇത് പോലെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റും എന്ന് നിനക്കുറപ്പുണ്ടോ?

"എനിക്കുറപ്പുണ്ട്... "

ഞാൻ പറയുന്നതിന് മുന്നേ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അമ്മു
മറുപടി നൽകി .

"രാഘവേട്ട, ഞാൻ മനസിലാക്കിയിടത്തോളം ഇത് അസ്ഥിക്ക് പിടിച്ച പ്രേമാണ്. നമ്മടെ കുട്ടീടെ സന്തോഷല്ലെ നമ്മക്ക് വലുത്.അവളെയിവന് കൊടുത്തേക്ക്... "

ചെറു ചിരിയോടെ അയാൾ അമ്മുവിന്റെ അച്ഛനെ നോക്കി പറഞ്ഞു..

"നീയെന്താ മോഹനാ ഈ പറയണേ.. ഉണ്ണിയോട് ഞാനെന്ത് സമാധാനം പറയും? പിന്നെ പഠിക്ക്ണ ചെക്കനൊക്കെ എങ്ങന്യാ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊടുക്കാ...

ഉണ്ണീടെ കാര്യം ഒക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. എത്രേം പെട്ടന്ന് ഓനെ വിളിച്ചു ഡിവോഴ്സ് ആവശ്യപ്പെടണം. ഓൻ നാട്ടിലെത്തിയാലുടൻ ഡിവോഴ്സ് നടക്കണം. അതിന് വേണ്ടതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം.. എന്താ അങ്ങനെയല്ലേ അമ്മൂ.?

"ഞാനെന്നേ മനസ് കൊണ്ട് പിരിഞ്ഞതാ മാമേ... "
അവൾ കണ്ണുതുടച്ചു