Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

സുന്ദരി പ്രജിത നല്ലൊരു പള്ള് എന്നെ വിളിച്ചാണ് കേക്കട്ട് ഞാൻ..."

"അയ്യേ എന്നെകൊണ്ട് ഒന്നും പറ്റൂല..."

"വിളിക്കാതെ ഞാനിവിടെന്ന് ഒരടി നടക്കൂല മോളേ..."

"ഇതെന്തോന്ന് വാശിയാ സാറേ... കൊച്ച് പിള്ളേരെ പോലെ..."

"എന്നാ വിളിച്ചേ... ഞാൻ അനുവാദം തന്നിട്ടല്ലേ..."

"എന്നാലും സാറിനെ ഒക്കെ അതും ഈ പ്രായം ആയ ഒരാളെ ഒക്കെ..."

"നീ എന്തരൊക്കെ പറഞ്ഞാലും വിളിക്കാതെ ഞാൻ വരില്ല."

"ശോ ഈ സാറിന്റെ ഒരു കാര്യം... ഞാൻ വിളിക്കാം... മൈരേ..." പതിയെ പ്രജിത പറഞ്ഞു.

"അയ്യേ ഇതെന്തര് പള്ള്, കൊച്ചു പിള്ളേര് ഇതിനേക്കാൾ നല്ലത് വിളിക്കുമല്ലോ... നീ നല്ല കൂടിയ ഒന്ന് വിളിക്ക്..."

"ഇനി എനിക്ക് പറ്റൂല സാറേ... നാണം വരുന്നു."

"എങ്കിൽ നീ ഈ ചെവിലോട്ട് വിളിച്ചോ... അതാകുമ്പോൾ കുഴപ്പമില്ലല്ലോ..." രവി പതിയെ കുനിഞ്ഞു തന്റെ ചെവി പ്രജിതയുടെ മുഖത്തിന് നേരെ അടുപ്പിച്ചു.

"പൂറിമോനെ..." വളരെ പതിയെ പ്രജിത മടിച്ചു മടിച്ചു വിളിച്ചു.

"ഉഫ്ഫ് എന്റെ പൊന്ന് മോളേ... എന്റെ കുണ്ണപ്പറി അങ്ങ് പൊങ്ങിയെടി..." രവി ആനന്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"അയ്യേ ഈ സാറിന്റെ വായിൽ എപ്പോഴും ഇങ്ങനത്തെ ഒക്കെ ഉള്ളോ...? നാട്ടിൽ ഒക്കെ എന്തൊരു മാന്യൻ..." ചെറിയൊരു കളിയാക്കലിൽ പ്രജിത പറഞ്ഞു.

"നിന്നോട് ഞാൻ എന്തിനാ മറക്കുന്നത് നീ എന്റെ പെണ്ണ് അല്ലേ... അപ്പൊ പിന്നെ അങ്ങനെ മാന്യൻ ആയിട്ട് ഇരിക്കണോ...?"

ആ വാക്കുകൾ പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ തറച്ചു. സമൂഹത്തിലെ വലിയ മാന്യനായ പ്രായം ചെന്ന വ്യക്തി തന്നെ സ്വന്തമായി കണ്ട് തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു തുറന്ന പുസ്തകം പോലെ നിൽക്കുക ആണെന്ന് അവൾക്ക്