Chapter Title : കസിൻ അല്ലെങ്കിൽ കളിപ്പാട്ടം [Music]

മേഘയ്ക്ക് അവളുടെ തൊണ്ടയിലെ മുഴ വിഴുങ്ങേണ്ടി വരും.

രാത്രിയിൽ, ഹരിയും ലക്ഷ്മിയും അവരുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വിരമിച്ചപ്പോൾ, മേഘ ഇരുണ്ട അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ തുടച്ചും കണ്ണീരിനോട് പോരാടിയും താമസിച്ചു. വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദത ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു, അവളുടെ മനസ്സ് അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ നിരന്തരമായ ആവർത്തനമായിരുന്നു.

പ്രണയം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും രാജേഷിനെക്കാൾ ഹരിയെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ എല്ലാം ശരിയാക്കാമെന്നും മേഘ ഒരിക്കൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, സ്നേഹം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ലെന്ന് അവൾ കണ്ടു-അത് ഒരു അനന്തരഫലമാണ്. അവളുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾ അവൾക്ക് ഖേദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നൽകിയില്ല.

ഒരു വൈകുന്നേരം, മേഘ അടുക്കള കൗണ്ടർ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ, ജനാലയുടെ പ്രതിബിംബത്തിൽ അവൾ സ്വയം ഒരു നോക്ക് കണ്ടു. അവൾ കണ്ട സ്ത്രീ ഒരു അപരിചിതയായിരുന്നു - അവൾ ഒരിക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഊർജ്ജസ്വലമായ, വികാരാധീനയായ സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മങ്ങിയതായിരുന്നു, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ നിന്ന് അവളുടെ മുഖം വികൃതമായിരുന്നു. അവളെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന പ്രതിബിംബം അവളുടെ ഹൃദയം പോലെ തകർന്നു.

ഹരിയോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന രാത്രികൾ ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ചിന്തകൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ അവൾ ആഗ്രഹത്താൽ അന്ധനായിപ്പോയെന്ന് വ്യക്തമായി. അവർ പങ്കുവെച്ചത് ഒരിക്കലും പ്രണയമായിരുന്നില്ല - അതൊരു ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു, അവളുടെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യത നികത്താൻ എന്തെങ്കിലും, എന്തും അനുഭവിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അവൾ മുറുകെപ്പിടിച്ച ആവേശത്തിൻ്റെ ക്ഷണികമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ആ ഒഴിഞ്ഞ ഇടം എന്നത്തേക്കാളും വലുതായിരുന്നു, അത് നികത്താൻ ആരും അവശേഷിച്ചില്ല.

മേഘയുടെ നാളുകൾ ആത്മനിന്ദ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എവിടെയാണ് എല്ലാം പിഴച്ചത് എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ മണിക്കൂറുകൾ അവളുടെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ചിലവഴിച്ചു. അവൾ അവളുടെ ദാമ്പത്യം തകർത്തു, അവളുടെ അന്തസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടു, സന്തോഷത്തിൻ്റെ എല്ലാ അവസരങ്ങളും നശിപ്പിച്ചു. സത്യം വിഴുങ്ങാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് നിഷേധിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു-അവൾ അവളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്തി, ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് അവരോടൊപ്പം ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു.

ഒരു രാത്രി, മേഘ തൻ്റെ മുറിയിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഒഴുകുന്നത് തടയാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ രാജേഷിനെ ഓർത്ത് കരഞ്ഞു, ഒരിക്കൽ അവർ പങ്കിട്ട സ്നേഹത്തിന്, അവൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ ജീവിതത്തിനായി. ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു കാര്യത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ത്രീയെ ഓർത്ത് അവൾ സ്വയം കരഞ്ഞു.

അവളുടെ സങ്കടം മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ രാത്രി നീണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ, തന്നെയല്ലാതെ മറ്റാരും കുറ്റപ്പെടുത്താനില്ലെന്ന് മേഘ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ അവളുടെ വിധിയെ