Chapter Title : കടമ [Colony Sonu]

വേറെ രീതിയിൽ മോശപ്പെട്ട സ്ത്രീ എന്നൊന്നും വിജാരിച്ചിട്ടും ഇല്ല. അതിനാൽ ഞാൻ കണ്ടൂ എന്ന് ചിന്തിച്ചു അമ്മ വിഷമം വിചാരിക്കരുത്. അവരുണ്ടാക്കുന്ന ഒച്ച പലപ്പോഴും എനിക്കും മാനസിക അസ്വസ്ഥത പോലെ തോന്നാറുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ഞാനും സ്വയം എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു സുഖം കണ്ടെത്തുന്നതാണ് പതിവ്. അവർക്ക് പരസ്പരം ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നാൽ നമ്മൾ രണ്ടാളും ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നവർ ആണ്. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം ഇല്ലാതെ സ്വയം നമ്മൾ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു. ഇതിൽ എന്തിനാ ഇത്ര വിശമിക്കാൻ ഉള്ളത്.

അമ്മ: എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെഡാ, ഞാൻ അവരോടു ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു നോക്കി അവളുടെ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കാൻ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയം മുതലേ അവളുടെ വീട്ടുകാർ അവനെ അവിടേക്ക് വിളിക്കുന്നത് ആണ്. എന്നാൽ അവന് അതു ഇഷ്ടമില്ല. നിൻ്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചു ഇത്രയും വർഷം ആയിട്ടും ഞാൻ ഇന്നലെ ചെയ്തത് പോലുള്ള വൃത്തികേടുകൾ ചെയ്തിട്ടില്ല, പക്ഷെ ഇവരുടെ കല്യാണ ശേഷം അവരുടെ ഓരോ പ്രവർത്തികളും ശബ്ദങ്ങളും കേട്ടതിന് ശേഷം ആണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ സ്വയം ഓരോന്നും ചെയ്തുകൂട്ടി തുടങ്ങിയത്. പക്ഷേ ഇന്നലെ ആദ്യമായി അതു മറ്റൊരാൾ, അതും നീ കണ്ട് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ഇനി ജീവിക്കണം എന്ന് പോലും തോന്നുന്നില്ല.

ഞാൻ: അമ്മ എന്തിനാ വേണ്ടാതീനം പറയുന്നത്. ഞാൻ അമ്മയെ കണ്ടെങ്കിലും അമ്മ ഇന്നലെ എന്നെയും സംശയാസ്പദമായി കണ്ടതല്ലേ. എന്നിട്ടും എനിക്ക് ഇത്ര വിഷമം ഇല്ലല്ലോ. അമ്മ എൻ്റെ വയസ്സ് ഒന്ന് ആലോജിച്ച് നോക്കിയേ, എത്രയൊക്കെ ആലോചനകൾ ചെന്നു കണ്ടു. ഒന്നും ശരിയാകുന്നില്ല. എന്നാലും ഇടയ്ക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം വരുമ്പോൾ ഞാൻ സ്വയം തൃപ്തി കണ്ടെത്തുന്നു. അതു എല്ലാവർക്കും ദൈവം നൽകിയ ഒരു കഴിവാണ്.  പരസഹായം ഇല്ലാതെ അൽപ്പം സമയമെങ്കിലും നമുക്ക് സ്വയം സന്തോഷിക്കാനും സുഖിക്കാനും പട്ടുന്നുണ്ടല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കണ്ടൂ എന്ന് വിചാരിച്ചു അമ്മ ടെൻഷൻ ആകണ്ടാ, അതെല്ലാം ഞാൻ അപ്പോഴേ വിട്ടു.

അമ്മ: നിനക്ക് വേണ്ടി ഈശ്വരൻ കരുതിയത് എവിടെ എങ്കിലും ഉണ്ടാകും. മോൻ അതും വിചാരിച്ചു വിഷമിക്കണ്ട. ഞാൻ 2,3 ബ്രോക്കർമാരോട് എല്ലാം