Chapter Title : കവിത 2

എഴുന്നേറ്റ് ഉത്തരക്കടലാസ്സുകൾ അവൾ എടുത്തുനോക്കി. തെറ്റിച്ചു ചെയ്തു കണക്കുകളിൽ ഞാൻ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് വലുതായി വെട്ടിയിരുന്നു. പിന്നെ അവയ്ക്കു ചുറ്റും വലിയ വൃത്തങ്ങളും വരച്ചിരുന്നു.

കവിതാ.. എന്നെ നോക്ക്.ഞാൻ ചൂടായി.

അവൾ ഭയന്നു, വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ എന്നെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി നീ ഇനി ഈ പേപ്പർ ഷിൻഡേയെ കാണിച്ച ഒപ്പിടീച്ചിട്ടു വന്നാൽ മതി. മനസ്സിലായോ? ഞാൻ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തി. നിന്നെയൊന്നും പഠിപ്പിച്ചു നന്നാക്കിയിട്ട് എനിക്കൊന്നും കിട്ടാനില്ല.

അവൾ പെട്ടെന്നു മുട്ടുകുത്തി എന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു. അയ്യോ..വേണ്ട സാബ്. പിതാജി എന്റെ പഠിത്തം ഇവിടെ നിർത്തും. മേനോൻ സാബിന്റെ അടുത്തു വിടുന്നത് അവസാനത്തെ പ്രാവശ്യമാണന്ന് പിതാജി പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണീർ എന്റെ പാടങ്ങളിൽ വീണു.

അവളുടെ മുഴുത്ത മുലകൾ മുകളിൽ നിന്നും നോക്കി രസിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനവളെ എഴുനേൽപ്പിച്ചു. ഉം.നീ ഞാൻ തമുന്ന ശിക്ഷ വാങ്ങണം. നിന്നെപ്പോലുള്ള പിള്ളേർക്ക് അടിയേ മരുന്നുള്ളൂ.ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. ഈ മേശമേൽ പിടിച്ച് കുനിഞ്ഞു നിക്കെടീ. ഞാനാജ്ഞാപിച്ചു. അവൾ മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞ് മേശയിൽ കൈമുട്ടുകൾ കുത്തി കുനിഞ്ഞുനിന്നു.

ഞാനവളുടെ പിന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു. ഇറക്കം കുറഞ്ഞ സ്കർട്ട് ഉയർന്ന് പിന്നിൽ തടിച്ച തുടകളുടെ പകുതിയിലധികം വെളിയിൽ ആണ്  നല്ല സ്വർണ്ണനിറമുള്ള കൊഴുത്തുരുണ്ട്. അമർന്നിരിക്കുന്ന തൂണുകൾ ഞാൻ തലേന്നു വൈകുന്നേരം വാങ്ങിയ, കമലം കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന നേരിയ, പുളപ്പുള്ള ചൂരൽ മേശവലിപ്പിൽ നിന്നും എടുത്തു. പതിയെ ചുരലിന്റെ തലപ്പു കൊണ്ട് അവളുടെ പാവാട് പിന്നിൽ നിന്നുമുയർത്തി. അനാവൃതമായ തടിച്ച തുടകളുടെ മേൽഭാഗം.എനിക്കു വിറയൽ വന്നു.ചൂരൽ വശത്തുവെച്ച് ഞാനവളുടെ സ്കർട്ട് ഒറ്റവലിക്കു പൊക്കി ആ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ടു നീളത്തിൽ, താഴെ കനം കുറഞ്ഞ കണങ്കാലുകളിൽ നിന്നും ഉയർന്ന് വടിവൊത്ത കാൽവണ്ണകളിലൂടെ ആ മുട്ടുകളുടെ പിൻഭാഗത്തിലൂടെ, അമർന്ന് തടിച്ച തുടകളിലൂടെ, വെളുത്തു, കുഞ്ഞുഷഡ്ഡി മറയ്ക്കുന്ന ആ തടിച്ചുമുണ്ട് ചന്തികളിലെത്തി എന്റെ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി. എന്തൊരു കൊഴുത്ത്, വിടർന്നു, അമരുന്ന ചന്തികളും, തുടകളും അവളുടെ ഷഡ്ഡിയുടെ ഇലാസ്റ്റിക്കിൽ വിരലുകൾ കടത്തി. ഒറ്റ വലിയ്ക്ക് ഞാൻ താഴ്സത്തി, ആ തുടകളുടെ അടിവരെ വലിച്ചുതാഴ്ചത്തി. ഇപ്പോൾ ആ