Chapter Title : കവിത [ഋഷി]

പെട്ടെന്ന് കുണ്ണ മുഴുത്തു...

ആഹ്! ചേച്ചിയൊരു വലിയ ഐസ്ക്യൂബ് കയ്യിലെടുത്ത് അടികൊണ്ടു പൊളിഞ്ഞ എൻ്റെ കുണ്ടികളുടെ തൊലിപ്പുറത്താകെ തഴുകി... ആഹ്... ഞാനൊന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു... ഇപ്പം വേദന കൊറഞ്ഞോ മുത്തേ! ആ മധുരസ്വരം. മുത്ത്! ഓഹ്... എൻ്റെ സുമേച്ചീടെ മുത്താണു ഞാൻ!

കുട്ടാ, നീ എന്നെ നോക്കി കിടന്നേ. ചേച്ചിയെന്നെ തന്നിലേക്കുതിരിച്ചു കിടത്തി കവിൾ ആ തുടയിലമർത്തി. തലയ്ക്കു താഴെ താങ്ങി എൻ്റേ മുഖം ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ഇന്നു നീയെന്തെങ്കിലും പഠിച്ചോ? ജീവിതത്തിനെപ്പറ്റി? എൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ കൺഫ്യൂഷൻ ചേച്ചി വായിച്ചെടുത്തു. ആ ബ്ലൗസിൽ ഞെരുങ്ങുന്ന പർവ്വത മുലകളിലേക്കെൻ്റെ കണ്ണുകൾ പാളിയപ്പോൾ എൻ്റെ താടിക്കു പിടിച്ച് കണ്ണുകൾ ആ സുന്ദരമായ മുഖത്തേക്കു തിരിച്ചു.

ഞാൻ പറയാൻ പോണ കാര്യങ്ങള് നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. നമ്മുടെ നാട്ടിൽത്തന്നെ ആയിരക്കണക്കിനു കുട്ടികളുണ്ട്. ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ വിശന്നു വലഞ്ഞ് തെണ്ടി ജീവിക്കുന്നവർ. നിൻ്റെ ജീവിതം അവരുമായിട്ടൊന്നു തട്ടിച്ചു നോക്കിയേ. വീട്ടിൽ നിൻ്റമ്മേടെ കൂടെ ആയിരുന്നപ്പോൾ ആഹാരം, വിദ്യാഭ്യാസം, വസ്ത്രം, ഇതിനൊക്കെ നിനക്ക് വല്ല കുറവുമുണ്ടായിരുന്നോ? നിൻ്റെയമ്മയ്ക്ക് സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോടാ ആശുപത്രീൽ കെടന്നപ്പോ നിൻ്റെ ചെലവു നോക്കീത്?

ജനിപ്പിച്ചു പോയില്ലേ! അതിൻ്റെ പാപം തീർത്തതായിരിക്കും! ഞാൻ വെറുപ്പോടെ പറഞ്ഞു...

ചേച്ചിയൊന്നു നിശ്വസിച്ചു. ഈ വീട്ടിലിപ്പോൾ രണ്ടു പേരുണ്ട്. അതിൽ മുതിർന്നത് ഞാനാണ്. നീ വെറും ചെക്കനാണ്. കഷ്ട്ടി പതിനെട്ടു കഴിഞ്ഞ വിവരമില്ലാത്ത ഒരുത്തൻ. ആ സ്വരത്തിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു. ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം. പറയണത് അനുസരിച്ചില്ലേല് നിൻ്റെ കുണ്ടി മാത്രമല്ല...

ചേച്ചിയെൻ്റെ തുടകളുടെ പിൻഭാഗത്തും പിന്നെ കാലുകളകറ്റി ഉൾത്തുടയിലെ നനുത്ത തൊലിയിലും തലോടി... വിറച്ചു പോയി! നിൻ്റെ സീമേച്ചീടെ തവിയൊന്നുമായിരിക്കില്ല. നല്ല എണ്ണയിട്ട ചൂരല് എൻ്റെ സ്യൂട്ട്കേസിലൊണ്ട്. നിൻ്റെ കുണ്ടീം പിന്നെ തൊടകളും... ഞാനടിച്ചു തോലെടുക്കും. മനസ്സിലായോടാ! ആ സ്വരത്തിൻ്റെ മൂർച്ച കൂടി. ഞാൻ തലയാട്ടി...

എന്നോടാർക്കും സ്നേഹമില്ലേച്ചീ... ഗോപിയേട്ടനും സീമേച്ചീമൊഴിച്ചാല്... അമ്മയൊക്കെ ഒരു വഴിപാടു പോലാ... ഇപ്പോ സുമേച്ചീം എന്നെയാ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്..എൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...

ആ കണ്ണുകൾ മൃദുവായി... മോനേ! നീയെൻ്റെ ജീവനാടാ... അതാ നിന്നെ ചേച്ചി വേദനിപ്പിച്ചത്.. നീ നന്നാവണതു വരെ ഞാനടിച്ചു