Chapter Title : കവിത [ഋഷി]

കഴുത്തിലമർത്തി ഞാൻ മുരണ്ടു.. കവിതപ്പെണ്ണ് വിറച്ചുകൊണ്ട് മുഖം മെത്തയലമർത്തി അരക്കെട്ടുയർത്തി... ആ കുണ്ടിക്കുടങ്ങൾ വിടർന്നപ്പോൾ ഇരുണ്ട ഞൊറിവുള്ള ഏനസ്സ് അവളുടെ കുണ്ടിയിടുക്കിൻ്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി..

മോളൂ! ഞാനവളുടെ മലദ്വാരത്തിൽ തിരുമ്മി... ആഹ്! അവൾ പുളഞ്ഞു..

ഡാ! ൻ്റെ പെണ്ണിനെ നോവിക്കല്ല്! ലതി! നിൻ്റെയാ ആനപ്പറി കേറിയാല്!

പോടീ! ഇവളെ ഞാൻ നോവിക്കുമോടീ! ഞാനൊരു ബട്ട്പ്ലഗ്ഗ് ഉയർത്തിക്കാട്ടി. ഓർമ്മയുണ്ടോടീ? കവിത തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള മിനുത്ത പ്ലഗ്ഗ് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവയിലൊരു ചോദ്യചിഹ്നം ഞാൻ കണ്ടു. അറ്റം കൂർത്ത് താഴേക്കൊരു ചീട്ടിലെ ഇസ്പേഡു പോലെ തള്ളിവന്ന് പിന്നേം വ്യാസം കുറഞ്ഞ് ഒരു ബേസുള്ള ബട്ട്പ്ലഗ്ഗ്.

പേടിക്കണ്ടെടീ മോളൂ! ഞാനിത് കൊറച്ചു നാള് കുണ്ടീല് കേറ്റി നടന്നതാടീ! ലതി കവിതയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

വെളിച്ചെണ്ണയുടെ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബോട്ടിലെടുത്ത് പ്ലഗ്ഗിൽ പുരട്ടി, കുറച്ചെണ്ണ അവളുടെ മലദ്വാരത്തിലിറ്റിച്ച് ഞാൻ രണ്ടു വിരലുകൾ കേറ്റിയിറക്കി... എന്തൊരിറുക്കം! ആഹ്.. അവൾ പുളഞ്ഞു... ബട്ട്പ്ലഗ്ഗിൻ്റെ കൂർത്തമുന ഞാനാ ഏനസ്സിലമർത്തി... മെല്ലെ ആ മലദ്വാരം വികസിപ്പിച്ച് അതുള്ളിലേക്കു കയറി.. അവൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു. ആഹ്! ഏറ്റവും വ്യാസം കൂടിയ ഭാഗം ഉള്ളിലേക്കു കേറിയപ്പോൾ അവൾ തേങ്ങി...

അവസാനം കല്ലുകൾ പതിച്ച ബേസെന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു... ആഹ്! ആ കൊഴുത്ത കുണ്ടികളുടെ ഇടുക്കിൽ കൂടുകൂട്ടിയ കുണ്ടിപ്പ്ളഗ്ഗ്! ഞാൻ കൈ നീർത്തി ആ കൊഴുത്ത കുണ്ടികളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. അയ്യോ! കവിതപ്പെണ്ണു കരഞ്ഞു! തൂറാൻ മുട്ടിയാലും എന്നോടു ചോദിക്കാതെ അതെങ്ങാനുമൂരിയാല് കുണ്ടീലെ തോലു ഞാനെടുക്കും! അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി..

പേടിക്കണ്ട മോളൂ! ലതിക ചിരിച്ചു...

ക്ഷമ