Chapter Title : കഴപ്പിക്കൊച്ചമ്മയുടെ പണിക്കാരൻ 1 [ഒലിവര്‍]

പിടിച്ചുനിന്ന് ദീർഘനിശ്വാസങ്ങൾ വിട്ട് ഞാൻ കിതച്ചാശ്വസിച്ചു. കൊച്ചമ്മ അപ്പോൾ മുട്ടിന്മേന്ന് എഴുന്നേൽക്കുകയായിരുന്നു. ജടപിടിച്ചു പാറിപ്പറന്ന് കിടന്ന മുടി, അഴിച്ച് കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ ആ ഇറുകിമലർന്ന ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ അവരൊന്ന് കൈയോടിച്ചുനോക്കി. ചൊടിയരികിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന അല്പം പാൽത്തുള്ളികളെ കണ്ടെത്തി. അവശേഷിക്കുന്ന എന്റെ പാൽപ്പായസം തോണ്ടിയെടുത്ത് നൊട്ടിനുണഞ്ഞു. “ മ്ംംം… സ്വയമ്പൻ….” അവർ ഒന്നുകൂടി വിരൽ വടിച്ചുനക്കി. പിന്നെ കലങ്ങിയ മിഴികളുയർത്തി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകാണിച്ചു. ഞാനപ്പോൾ തുടകളിൽനിന്ന് ഊർന്നുവീണ എന്റെ ജട്ടി തിരിച്ചുകേറ്റിയിടാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ അതുകണ്ട് കുതിച്ചാഞ്ഞ് ജട്ടിയിൽ പിടിച്ചു. പിന്നെ പിഞ്ചിക്കീറിയയാ പഴന്തുണി വലിച്ചുപറിച്ച് അടുപ്പിലേക്കെറിഞ്ഞു. ഒരു അരഞ്ഞാണം പോലെ ജട്ടിയുടെ ഇല്ലാസ്റ്റിക് വളയം മാത്രം എന്റെ അരക്കെട്ടിൽ അവശേഷിച്ചു. ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം എല്ലാം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. ദേഹത്ത് അവർക്ക് കാണാൻ ഇനിയൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അവരുടെ മുന്നിൽ ആ അവസ്ഥയിൽ അങ്ങനെ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് നാണം തോന്നി. (അതൊരു പക്ഷേ വെള്ളം പോയതിനെ തുടര്‍ന്നുണ്ടായ വെളിപാടാവാം) ഞാൻ കവക്കൂട് പൊത്തി അവർക്ക് മുന്നിൽ നാണിച്ചുനിന്നു. “ ഓഹ്… ആകെ നനഞ്ഞ കോഴിക്കെന്ത് കുളിര്!” അവർ ചുണ്ട് കോട്ടി പറഞ്ഞു. “ കൈയെടുക്കെടാ കോപ്പേ…” ഞാൻ അറിയാതെ കൈയെടുത്തു പോയി. അവർ അത് കാര്യമാക്കാതെ തുടര്‍ന്നു. “ ഇന്നുമുതൽ നിനക്കിവിടെ ഷഡ്ഢി വേണ്ട… അരേലൊരു കൈലി മാത്രം ചുറ്റി നീയിങ്ങ് വന്നാ മതി. ഇനി നിനക്ക് അത്ര നിർബന്ധമാണേൽ ഇങ്ങ് കൊണ്ടുവന്നാ മതി. ഞാൻ ഇട്ടുതന്നോളാം… പിന്നെ… ഇപ്പൊ ചെയ്യുന്ന ജോലികൾക്ക് പുറമേ മറ്റ് ചിലതുകൂടി നിനക്കിവിടെ ചെയ്യേണ്ടിവരും. കേട്ടല്ലൊ?” അവരൊന്ന് നിർത്തി. മിഴിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി കൂസലില്ലാതെ തുടര്‍ന്നു. “ ഒന്നും വെറുതെ വേണ്ട. അല്ലേലും അംബികയ്ക്ക് ഒരു മൈരന്റേം ഓരാശം വേണ്ട. കൂടുതൽ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നതിനൊക്കെ കൂലി വേറെ തരാം…ങ്ഹാ… അല്ലേൽ വേണ്ട… ഇനിമുതൽ എന്നും തരുന്നതിനേക്കാൾ മൂന്നൂറ് രൂപാ കൂടുതൽ തരും. അതിപ്പൊ എല്ലാ ദിവസവും ഞാനുദ്ദേശിക്കുന്ന പണി എടുത്തില്ലേലും തരും. പക്ഷേ… എപ്പഴും റെഡിയാരിക്കണം നീ. എപ്പൊ ചെയ്യാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞാലും… തുണി അഴിക്കാൻ പറഞ്ഞാ തുണിയഴിക്കണം. കഴ അടിക്കാൻ പറഞ്ഞാ കഴ അടിക്കണം. മനസ്സിലായോ