Chapter Title : കെട്ടിലമ്മ [ഋഷി]

വശത്തൊരു മുറി. തുറന്നപ്പോൾ മൂത്രത്തിന്റെ നേരിയ ഗന്ധം. അവിടെയൊരു തൊട്ടിയിൽ വെള്ളവും ഒരു പാത്രവുമുണ്ടായിരുന്നു. നീലൻ കയ്യും കാലും മുഖവും കഴുകൂ... തമ്പുരാട്ടി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഞാൻ വെളിയിൽ വന്നപ്പോൾ ചീരുവുമുണ്ട്. മുണ്ടും കുപ്പായവുമൂരിത്തരൂ... തമ്പുരാട്ടി കൈനീട്ടി. ഞാനന്തം വിട്ടുനിന്നു. നീലാ... ആ സ്വരമിത്തിരി ഉയർന്നു. ഞാനൊന്നുമാലോചിക്കാതെ തുണികളൂരി തമ്പുരാട്ടിയെ ഏൽപ്പിച്ചു. വെളുത്ത കോണകം മാത്രമുടുത്ത് ആ പെണ്ണുങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഇത്തിരി വിറയലോടെ നിന്നു. ചീരൂ.. ആ തോർത്തിങ്ങു താ... നീയെന്താ കോണകമുടുത്ത ആണുങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ? തമ്പുരാട്ടി അവളെ ശാസിച്ചു. പോയി ഈ തുണികൾ മടക്കി നീലന്റെ മുറിയിൽ വെക്കൂ. അവൾ പോയപ്പോൾ തമ്പുരാട്ടി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അമ്മായീടെ മുന്നിൽ കോണകമുടുത്തു നിന്നപ്പോൾ പറ്റിയപോലെ സങ്കോചം കൊണ്ട് കുണ്ണ ചുരുങ്ങിയിരുന്നു. പുതിയ കോണകം വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞതിന്  അമ്മായിയോടു ഞാൻ മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു. തമ്പുരാട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. വെളിയിൽ പണിയെടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് കരുവാളിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കഴഞ്ച്  കൊഴുപ്പുപോലും മേത്തില്ലായിരുന്നു.

നീ കാലത്തു കുളിച്ചോ? തമ്പുരാട്ടി ചോദിച്ചു. ഉവ്വ്. ഞാൻ പറഞ്ഞു. കൈകൾ കാട്ടൂ... ഞാൻ വിരലുകൾ വിടർത്തിക്കാട്ടി. നഖങ്ങളോ അഴുക്കോ ഇല്ലെന്നു ബോധ്യപ്പെട്ട തമ്പുരാട്ടി കുനിഞ്ഞെന്റെ കാൽവിരലുകളിലും നോക്കി. അവസാനം ആ അലക്കിയ തോർത്തെനിക്കു തന്നു. വരൂ.. തോർത്തുമുടുത്ത് ഞാൻ പതിവുപോലെ ആനനടയൊത്ത ആ ചന്തികളുടെ ചേലുമാസ്വദിച്ചു തമ്പുരാട്ടിയുടെ പുറകേ നടന്നു. ആ വലിയ മുറിയുടെ വാതിൽ മറച്ചിരുന്നത് രാമച്ചത്തിന്റെ വള്ളികളുണക്കിയതാണ്. നല്ല സുഗന്ധവും തണുപ്പുമായിരുന്നു. ഏതോ ഒരമ്പലത്തിന്റേയോ പൂജാമുറിയുടേയോ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്നപോലെയാണ് തമ്പുരാട്ടിയോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാലെണീറ്റു നിന്ന ദേവി കാളീവിഗ്രഹമായിരുന്നു. ഇളം കറുപ്പുനിറമുള്ള ഒരതികായ. ആ മുഖത്ത് എന്തോ ദൈവീകമായ ഐശ്വര്യം, എന്നാലിത്തിരി ചുവന്ന വലിയ കണ്ണുകളിൽ നേരിയ രൗദ്രം കലർന്ന ഭാവം. എന്തോ നല്ല ഉയരമുള്ള ഞാൻ പോലും തലപൊക്കി നോക്കേണ്ടിവന്ന ആ മുഖത്തുനിന്നും കണ്ണുകൾ പറിച്ചെടുക്കാനായില്ല. അറിയാതെന്റെ കൈകളുയർന്ന് കൂപ്പുകൈ ആയി മാറി. ദേവിയെ തൊഴാനല്ലാതെ വേറെന്തു ചെയ്യാൻ! എന്നെ നോക്കിയ കണ്ണുകളിൽ മെല്ലെ സ്വതസ്സിദ്ധമായ രോഷം മാഞ്ഞു. ആ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഇവന്റെ പേരെന്താ