Chapter Title : ഖദീജയുടെ കുടുംബം 7 [പോക്കർ ഹാജി]

താമസിച്ചാല്‍ ചിലപ്പൊ ഉമ്മ ഇങ്ങട്ടു വന്നാലൊ'
അടുക്കള വഴി അകത്തേക്കു കയറിയപോള്‍ തന്നെ അവിടെ ദീജ കഴുകി വെച്ച പാത്രങ്ങളൊക്കെ അടുക്കി വെക്കുന്നതാണു കണ്ടതു.
'എന്താടി ഇത്ര താമസിച്ചതു.ഒരു ഷഡ്ഡി കഴുകാനിത്ര സമയം വേണൊ'
'ആ മൂത്രൊക്കെ ഒഴിച്ചു വന്നപ്പൊ സമയം എടുത്തു.അത്രയുള്ളൂ കാര്യം'
'അതൊക്കെ ശരി ന്താ മക്കളെ പരിപാടി ഒറങ്ങാന്‍ പോവാണൊ.'
'ആ ഉമ്മാ ഉമ്മാന്റെ പണി കഴിഞ്ഞാപ്പിന്നെ എല്ലാര്‍ക്കും ഒറങ്ങിക്കൂടെ'
'ന്നാ ഡീ ഇയ്യ് ഇവിടൊക്കെ ഒന്നു അടിച്ചു വാരീട്ടു പൊക്കൊ.'
അപ്പോഴേക്കും റിയാസ് അകത്തേക്കു പോയി ഒരു സിഗരെറ്റിനു തീ കൊടുത്തുകൊണ്ടു ഉമ്മറത്തിരുന്നു വലിച്ചു പുക ഊതി വിട്ടു. അവന്റെ മനസ്സു വേറേതൊ ലോകത്തിലായിരുന്നു.ഇത്രയും കാലം നൊക്കീട്ടു നടക്കാഞ്ഞതു ഇന്നു അവസാന നിമിഷത്തിലാണല്ലൊ വന്നതു.ഈ അവസാന രാത്രിയിലാണല്ലൊ അവളുടെ സാമാനമൊന്നു കണ്ടതു.നല്ലപോലൊന്നു കണ്ടു വാണമടിക്കാന്‍ പോലും പറ്റീലല്ലൊ പടച്ചോനെ.ഇനി ഒന്നിനും പറ്റുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല നാളെ വൈകുന്നേരത്തോടെ ചിലപ്പൊ ബന്ധുക്കളൊക്കെ വന്നു തുടങ്ങും പിന്നെ ഒരിക്കലും നടക്കുമെന്നൊരു ഉറപ്പുമില്ല.അപ്പോഴകത്തു ദീജ റജീനയോടു ചോദിച്ചു
'എന്തായെടി പോയിട്ടു '
'അതുമ്മാ ഞാന്‍ ഒക്കെ നല്ലോണം കാട്ടിക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു ചെക്കന്‍ ആകെ ബേജാറായിരിക്കുവാണു ബാക്കിയൊക്കെ രാത്രിയില്‍ നോക്കാം.'
എല്ലാം ഒതുക്കിക്കഴിഞ്ഞ് ദീജയും റജീനയും ഉമ്മറത്തേക്കു വന്നിട്ടു റിയാസിനെ വിളിച്ചു
'ഡാ നീ ഇങ്ങനെ പൊകച്ചു കൊണ്ടിരുന്നാ ശരിയാവൂല നാളെ പിടിപ്പതു പണിണ്ടു ബാക്കി നാളെ പൊകയ്ക്കാം ഇപ്പൊ പോയി കിടന്നൊ.അകത്തു റജീനാന്റെ റൂമില്‍ പോയി കിടന്നൊ'
'ങ്ങെ ഓളുടെ റൂമിലൊ.അപ്പൊ ഓളൊ ഓളെവിടെ കിടക്കും ഉമ്മാ.'
പെട്ടന്നു തന്റെ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന റിയാസ് ഒന്നുകൂടി ഇളകിയിരുനു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു.ഇതു കണ്ടു ചെക്കന്റെ ആക്രാന്തം കണ്ടു ദീജക്കും റജീനക്കും ചിരി വന്നു.
'എടാ അതിനു ഇയ്യു ബെജാറാവണ്ട ഓളു കട്ടിലിന്റെ ഒരു സൈഡിലു കിടന്നോളും ഇല്ലെങ്കി താഴെ കിടന്നോളും..ന്താ അനക്കു പറ്റൂലെ പറ്റൂലെങ്കി വേണ്ടാ