Chapter Title : ഖത്തർ ഓണം 1 [ഖത്തർ മല്ലു]

അവിടെ നിന്നാണ് LinkedIn-ലെ പരിചയം WhatsApp-ലേക്ക് മാറിയത്.

പിന്നെ phone calls.

ജോലി.

നാട്.

കോളേജ്.

പ്രവാസജീവിതം.

പതിയെ, അറിയാതെ, ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം വന്നു.

അവൾ വിവാഹിതയാണെന്ന കാര്യം എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ സൗഹൃദത്തിന് ഒരു പരിധിയുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

എങ്കിലും ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് മനസ്സ് സ്വന്തം നിയമങ്ങളാണ് എഴുതുന്നത്.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഓണം എത്തിയത്.

ഖത്തറിൽ ഓണം വരുമ്പോഴാണ് നാടിന്റെ കുറവ് കൂടുതൽ മനസ്സിലാകുന്നത്.

പൂക്കളത്തിന്റെ മണം.

വീട്ടുമുറ്റം.

സദ്യയുടെ രുചി.

കൂട്ടുകാരുടെ ചിരി.

ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം.

ഇവിടെയെല്ലാം അതിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം.

“ഓണത്തിന് എന്താ പരിപാടി?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

എനിക്കും പരിപാടികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

“എങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഓണം ആഘോഷിച്ചാലോ?”

ആദ്യം restaurant food order ചെയ്യാമെന്നായിരുന്നു തീരുമാനം.

പക്ഷേ ഓണം restaurant food കൊണ്ട് തീർക്കാൻ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല.

“നമുക്ക് തന്നെ സദ്യ ഉണ്ടാക്കാം.”

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചു.

തലേന്ന് ഞാൻ അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി.

ബെൽ അടിച്ചു.

വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ കീർത്തന.

വീട്ടിലെ ലളിതമായ വേഷം. അലസമായി കെട്ടിയ മുടി. മേക്കപ്പില്ലാത്ത മുഖം.

അവളെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നുപോയി.

അവൾ എന്റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താടാ?”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

“വായിനോക്കി നിൽക്കാതെ അകത്തേക്ക് വാ.”

അവളുടെ പതിവ് തമാശ.

ഞാനും തിരിച്ചടിച്ചു.

ആ ചെറിയ കളിയാക്കലുകൾക്കിടയിൽ തന്നെ അന്തരീക്ഷം പഴയ സൗഹൃദത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി.

രാഹുൽ പുറത്തായിരുന്നു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവനും വന്നു.

അന്ന് രാത്രി പച്ചക്കറി അരിയലും പാട്ടും ചിരിയും തമാശയും കൊണ്ട് കടന്നുപോയി.

പ്രവാസജീവിതത്തിലെ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായൊരു രാത്രി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രാഹുലിന് അടിയന്തരമായി ജോലിക്ക് പോകേണ്ടിവന്നു.

അവൻ പോയതോടെ വീട്ടിൽ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

ഞാനും കീർത്തനയും മാത്രം.

“സദ്യ ഉണ്ടാക്കണ്ടേ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഉണ്ടാക്കണം.”

ഞങ്ങൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

ചെറിയ അടുക്കളയിൽ രണ്ടുപേർ.

ഒരാൾ പച്ചക്കറി അരിയുന്നു.

മറ്റൊരാൾ തേങ്ങ ചിരണ്ടുന്നു.

ഇടയ്ക്കിടെ കൈകൾ അറിയാതെ തമ്മിൽ തൊടുന്നു.

കണ്ണുകൾ