Chapter Title : കിട്ടപുരാണം - സർഗ്ഗം ഒന്ന്‌ [ഋഷി]

പിന്നെയും വിടർന്നു. ആ നീ പോയി ആ തിണ്ണേലിരിക്കണ മൊന്തയെടുത്തോണ്ടു വാ. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരു കപ്പിൽ വെള്ളം നിറയ്ക്കാൻ പോയി. ഇന്നെന്റെ മക്കളെ കറന്നിട്ടില്ല. അവർ കുനിഞ്ഞു നിന്നു പശുവിന്റെയകിടു കഴുകി. പിന്നിലേക്കു തള്ളിയ അവരുടെ കൊഴുത്ത കുണ്ടിക്കൊരടി കൊടുക്കാൻ കിട്ടന്റെ കൈ തരിച്ചു. ഇതെന്നാ മത്തങ്ങയോ! ആ സഹൃദയൻ ചിന്തിച്ചുപോയി. അറിയാതവൻ അങ്ങോട്ടു നീങ്ങി. കറക്കാനായി ലക്ഷ്മിയമ്മ പെട്ടെന്നു കവച്ചിരുന്നു. ആ കുണ്ടിപ്പർവ്വതങ്ങളെ താങ്ങാനുള്ള കെല്പ് പഴയ ഒറ്റമുണ്ടിനില്ലായിരുന്നു... പർർർ.....  കൃത്യമായി അവരുടെ അഗാധമായ കുണ്ടിയിടുക്കിൽ വെച്ച് ആ മുണ്ടുകീറി! അയ്യോ! അവരൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അമ്മേ! അതൊരു കരച്ചിലായി... എന്താമ്മായീ? മുക്കാലും വെളിയിലായ ആ വെളുത്തു കൊഴുത്ത കുണ്ടികളും,  മൈരുകൾ തലനീട്ടുന്ന വിടർന്ന കുണ്ടിയിടുക്കും കണ്ടന്തംവിട്ടു നിന്ന കിട്ടൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. കുണ്ടിയിടുക്കിൽ വായുസഞ്ചാരം നടന്നപ്പോൾ മുണ്ട് എവിടെയാണ് കീറിയതെന്ന് ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്കു പിടികിട്ടി. പക്ഷേ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ നടുവിനൊരു പിടുത്തം വന്ന് നൊന്തു കരഞ്ഞതാണ്. നിന്റെ തോർത്തെടുത്തെന്റെ അരേല് ചുറ്റടാ പട്ടീ! കാഴ്ച്ചേം കണ്ടു നിക്കാതെ! ദേഷ്യവും, സങ്കടവും, വേദനയുമെല്ലാം  അവരുടെ ചീറലിലുണ്ടായിരുന്നു! ഇങ്ങനിരിക്കുമ്പം എങ്ങനാ തോർത്തുടുപ്പിക്കുകാ? ആ കുണ്ടിയിടുക്കിൽ ആർത്തിയോടെ നോക്കി, കിട്ടനൊരു സാങ്കേതിക തടസ്സമുന്നയിച്ചു. അതുശരിയാണല്ലോ! തടിച്ച തുടകളിലമർന്ന വയറിനെയോർത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ ചിന്തിച്ചു. എന്നെയൊന്നെണീപ്പിക്കടാ! കിട്ടൻ പൊറകിൽ നിന്നും അമ്മായിയുടെ നനഞ കക്ഷങ്ങളിൽ കൈകടത്തി എണീപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... അയ്യോ! വലിക്കാതെടാ! നടുവിലെ പിടുത്തം വലിഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്കു നൊന്തു. താഴേന്ന് താങ്ങടാ! തടിച്ച ചന്തികൾ വെളിയിലായ കാര്യമവർ മറന്നു!

കിട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അമ്മായി കുണ്ടിക്കു പിടിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു! അതോ,  എപ്പഴും കണ്ടു വെള്ളമിറക്കണ,