Chapter Title : കിഴക്കേ മന [ɴᴀᴅɪᴘᴘɪɴ ɴᴀʏᴀᴋᴀɴ]

മാധവനോടുള്ള ഭയം നന്നേ അയാൾക്കുണ്ട്. ഏറെ പാടുപ്പെട്ടണേലും വളരാൻ വിടാതെ ആ പിഞ്ചു ജീവനെയും പറിച്ചെടുത്തിരുന്നു ആയാൾ.

""""""""""രണ്ടും ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോ വല്യ സ്നേഹം ആയിരുന്നു. കണ്ട് കഴിഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനൊരു അമ്മേം മോളും ലോകത്തേക്കേ ഇല്ലാന്ന് തോന്നിപ്പോവും. രണ്ട് കുഴിയെടുത്ത് രണ്ടിനേം രണ്ടിടത്ത് മൂടിയെക്ക് വേലാ. എന്നിട്ട് വടക്കേ മലയിലേക്ക് വന്നോ. ഞാനവിടുണ്ടാവും....!! പിന്നെ വരുമുന്നെ പെഴച്ചവളും കുഞ്ഞും ആരാധിച്ച് പോന്ന ആ നാഗക്കാവ് കൂടെ പൊളിച്ച് തീ വച്ചേക്ക്.......!!"""""""""""

മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ പക നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ കാർക്കിച്ചാ ശവശരീരങ്ങളിൽ തുപ്പി ആയാൾ നടന്നകന്നു.

യജമാൻ പറയുന്നത് മാത്രം കേട്ട് ശീലിച്ചാ നായ ഭംഗിയായി തന്റെ ജോലി പൂർത്തിയാക്കി.

രണ്ട് മണി.......!!

അടുത്തടുത്തായി കണ്ട ആ അമ്മ കുഴിയിലും കുഞ്ഞ് കുഴിയും ചെറുതായി ഒരനക്കം.

"""""""""""അമ്മേ......., അമ്മേ....... പേടിയാവുവാ അമ്മേ........."""""""""""

"""""""""""അമ്മേടെ പൊന്നെന്തിനാ പേടിക്കണേ.....?? അമ്മയിവിടടുത്ത് തന്നില്ലേ......??"""""""""""

ആകാശം കീറി മുറിച്ച് വിണ്ണിലേക്കിറങ്ങിയാ മിന്നൽ പിളർപ്പിൽ മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറ നാമാവശേഷമായി. അകത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ആ കുഴികൾക്ക് മീതെ രണ്ട് കൈകൾ പുറത്തേക്കായി വന്നിരുന്നു., ഒരമ്മ കൈയും ഒരു പിഞ്ച് കൈയും.......!!

........... ❤️❤️ ............

30 വർഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ മാധവന്റെ ക്രൂരത നിറഞ്ഞടിയാ അതേ സമയം, അതേ ദിവസം. മറ്റൊരിടം.......!!

പാന്റിന്റെ ബാക്ക് പോക്കെറ്റിനുള്ളിൽ കിടന്ന ഫോൺ ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ആറോ എഴോ തവണയായി. എന്നാലവനതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പകലന്തിയോളം അലഞ്ഞ് നടന്ന് രാത്രിയിലെപ്പോഴോ വന്ന് കിടന്നത് മാത്രമേ അവനോർമ്മയുള്ളൂ.

""""""""""നാശം......""""""""""

വീണ്ടും വീണ്ടും നിർത്താതെ ഫോൺ അലറി വിളിച്ചപ്പോ, തന്റെ ഉറക്കം നഷ്ടമായ ദേഷ്യമാ മുഖത്ത് എടുത്ത്