Chapter Title : കൂരാചുണ്ടിലെ ന്യുഇയർ രാവ് [മീര വിശ്വനാഥ്]

ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉമ്മ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസീക ബുദ്ധിമുട്ട് അവന് മനസിലാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു…

"നബൂ… ഇച്ചിരി വെള്ളം കിട്ടുമോ… വണ്ടിയിൽ ഇല്ലേ ബോട്ടിലിൽ…" ഒരു മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ നേരം മൂത്രം ഒഴിച്ച സംതൃപ്തിയിൽ അവൾ നബീലിനോട് ചോദിച്ചു..

"ഞാൻ എടുത്ത് വരാം… സൂക്ഷിക്കണേ ഇരിക്കുമ്പോൾ… " നബീൽ ജീപ്പിലേക് കയറി ബോട്ടിൽ വെള്ളം എടുത്ത് ഉമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു..

"ഇതിൽ കുറച്ചേ ഉള്ളൂ… "

"ഇങ്ങള് ഉള്ളത് വെച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ് ഉമ്മാ… ബാക്കി വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് കഴുകാം…" മൊബൈലിന്റെ വെട്ടത്തിൽ നസീമയുടെ കുന്തിച്ചിരുത്തം നബീൽ സൈഡിൽ നിന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

നസീമ അപ്പോൾ ഒരു കയ്യിൽ മടക്കിപ്പിടിച്ച ഷെഡി എന്ത് ചെയ്യും എന്നറിയാതെ വിഷമിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു..

"അതിങ് താ… "

നബീൽ കൈ നീട്ടി… അല്പം ജാള്യത തോന്നിയെങ്കിലും അവൾക് വേറെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നു. അവൾ വേഗം ഷെഡി അവന് കൈമാറി. ഉള്ള വെള്ളം കൊണ്ട് അവിടെമാകെ ഒന്ന് നനച്ചതിന്റെ ശേഷം നസീമ എണീറ്റ്‌ പാറക്കെട്ടിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വന്നു..

"ഇനിയിപ്പോ വീട്ടിലെത്തിയിട്ട് ഇടാം...അല്പം കാറ്റ് കൊള്ളട്ടെ…. " നബീൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ ഷെഡി നീട്ടി...

" പോടാ...തെമ്മാടി…." നസീമയും ചിരിച്ചു..

"നിന്ന് കിളിക്കാതെ ഞാൻ വണ്ടി ചെരിമ്പോൾ ഈ കല്ലെടുത്ത് ടയറിന്റെ ഇടയിൽ ഇട്…" നബീൽ അവളുടെ കയ്യിലേക് ഒരു കരിങ്കൽ കഷ്ണം കൊടുത്ത് വണ്ടി സൈഡിലേക്ക് ചെരിച്ചു..

നബീൽ അനായാസം വണ്ടി എടുത്ത് പോക്കുന്നത് കണ്ട നസീമക്ക് മകന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനം തോന്നി.. കരിങ്കല്ല് കൃത്യമായി ടയർ ഊരിപ്പോവുന്ന സ്ഥലത്ത് പതിച്ചു. പിന്നെ