Chapter Title : കൂടെക്കിടക്കുന്ന കൂടപ്പിറപ്പുകൾ [വാത്സ്യായനൻ]

അവനെ നോക്കും. ഇരുവരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നോട്ടം മാറ്റും. അന്തഃസംഘർഷം നിറഞ്ഞ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അങ്ങനെ കടന്നു പോയി.

“ആങ്ങളേം പെങ്ങളുമാ.” ഒടുവിൽ രേഷ്മ പറഞ്ഞു.

“അത് നമുക്കല്ലേ അറിയുള്ളൂ? നിൻ്റെ കുറിഞ്ഞിക്കും എൻ്റെ ചെറുക്കനും അതറിയില്ലല്ലോ?”

“കുറിഞ്ഞിയോ?” രേഷ്മയ്ക്ക് ചിരി വന്നു.

“എടീ ‘പൂ’ വെച്ച് തുടങ്ങുന്ന ശാസ്ത്രീയനാമമുള്ള സാധനം.”

“മനസ്സിലായി — പറയണ്ട.”

പിന്നെയും വീർപ്പുമുട്ടിയ മൗനത്തിൻ്റെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ.

“തെറ്റല്ലേ?” രേഷ്മയുടെ ചോദ്യം.

“ആണോ?” അഖിൽ മറുചോദ്യമിട്ടു.

“ആ. എനിക്കറിയില്ല.” ഒരു മന്ദസ്മിതം നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് അവൾ അഖിലിൻ്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.

അഖിൽ എഴുന്നേറ്റ് രേഷ്മയുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു. അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈയിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ച് അവളുടെ കവിളത്ത് അവൻ ചുംബിച്ചപ്പോൾ രേഷ്മ എതിർക്കാതെ ഇരുന്നുകൊടുത്തു. അഖിലിൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ രേഷ്മയുടെ കഴുത്തിലും ചെവിക്കു കീഴെയും പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവളിൽനിന്ന് പ്രണയക്കൊഞ്ചലുകൾ ഉയർന്നു. വികാരവതിയായ രേഷ്മ തിരിച്ച് അവനെയും ഉമ്മ ചെക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആദ്യം കവിളിലും പിന്നെ കഴുത്തിലും ചുംബനങ്ങളേകി പിന്നെ അവൻ്റെ ചുണ്ടുകളെ അവൾ വായിലാക്കി നുണഞ്ഞു. സ്വയം മറന്ന് ഇരുവരും ഒന്നായലിഞ്ഞ അവരുടെ ആദ്യത്തെ അധരചുംബനം. അതിനൊടുവിൽ കിതച്ചുകൊണ്ട് അകന്നു മാറി അവർ പരസ്പരം നോക്കി; ഇരുവരുടെയും മിഴികളിൽ കാമത്തിൻ്റെ ചെങ്കനലുകൾ മിന്നി.

അഖിൽ രേഷ്മയുടെ റ്റി-ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് ഉയർത്തി. അവൾ കൈകൾ പൊക്കിക്കൊടുത്ത് അത് ഊരി മാറ്റാൻ അവനെ സഹായിച്ചു. ബ്രായുടെ ഹുക്ക് അവൾ തന്നെ അഴിച്ചു. അഖിൽ അത് ഊരിയെടുത്ത് രേഷ്മയുടെ കൊഴുത്തുരുണ്ടുറച്ച ഇളംകരിക്കുകളെ അനാവൃതമാക്കി. വല്ലാത്തൊരു കൊതിയോടെ അവൻ അവളുടെ സ്തനങ്ങളെ ആക്രമിച്ചു. അവയുടെ ഇളം തവിട്ടു