Chapter Title : കൂട്ടുകാരന്റെ മമ്മി [ഏകലവ്യൻ]

നിരാശയോടെയും എഴുന്നേറ്റു.
ഡോക്ടർ : ഹി ഈസ്‌ ഗോയിങ് ടു ബി ഓൾറൈറ്റ്. പതിനഞ്ചു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് മാറ്റാം.
ആൻസി : ഓക്കേ. താങ്ക് യൂ..
ആ സമയം ചന്തു ബാക്കി രണ്ട് മരുന്നുകളും വാങ്ങി ബാക്കി കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്ത്. ജോമോന്റെ കൂടെ തന്നെ ആൻസിയും ചന്തുവും റൂമിലേക്ക് മാറി.
ബെഡിൽ കിടന്നു കൊണ്ട് രണ്ടാളെയും നാണത്തോടെ നോക്കുകയാണ് ജോമോൻ.
ആൻസി : പേടിക്കേണ്ട ജോക്കുട്ടാ അവൻ നിന്നെ കളിയാക്കില്ല..
ചന്തു : ഹ ഹ
ജോമോൻ : എന്നാലും ആ ഹോട്ടലിൽ നിന്നു ഇങ്ങനെ പണി കിട്ടും എന്ന് വിചാരിചില്ല.
ആൻസി : ഇപ്പോ മതിയായില്ലേ നിനക്ക് പുറം തീറ്റി..
ജോമോൻ : എനിക്ക് മതിയായേ..
ജോമോൻ : ചേട്ടന് ഒന്നും ആയില്ലല്ലേ..?
ആൻസി : ഇനി അവനും കൂടി കൊടുക്ക്..
ജോമോൻ : കുറച്ചെടുത്തോ ചേട്ടാ.. നല്ല രസമാണ്..
ചന്തു : പോടാ.. എനിക്കെങ്ങും വയ്യ വയറു വേദനയെടുത്ത് കരയാൻ..
ആൻസി : ഹ. ഹ ജോക്കുട്ടൻ പറയാറുള്ളത് ആൺകുട്ടികൾ കരയാറില്ല എന്നാണ്..
ജോമോൻ : അതിപ്പോ ഓരോ സാഹചര്യമാകുമ്പോ മാറും..
ആൻസി : ആണോ...
ജോമോൻ : കളിയാക്കല്ലേ മമ്മി..
ആൻസി : മ്മ്..
ജോമോൻ : ചേട്ടൻ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നോ ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായിട്ട്..
ആൻസി : ഓ അത് പറഞ്ഞപോഴാ... സമയം... സമയം പത്തു മണി കഴിഞ്ഞു. വീട്ടിൽ പറയേണ്ടേ..?
ചന്തു : ഞാനും ഓർത്തില്ല..
ആൻസി : ഇന്നാ മുത്തശിയെ വിളിച്ചു പറ.
ചന്തു വേഗം ഫോൺ