Chapter Title : കൂട്ടുകാരന്റെ മമ്മി 2 [ഏകലവ്യൻ]

ഒന്നുല്ല..
ആൻസി പുറകിലേക്ക് കൈ കൊണ്ട് പോയി അവന്റെ കൈ തപ്പിയെടുത്ത് തന്റെ വയറിലൂടെ ഇട്ടു. സങ്കടവും വിഷമവും കാരണം അവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി.
ചന്തു : സോറി മമ്മി..
ആൻസി : സാരില്ല..
ഒരു ജീവൻ കിട്ടിയ പോലെയവൻ ശ്വാസം വിട്ട് മമ്മിയുടെ ശരീരത്തോട് അധികം മുട്ടാതെ ചേർന്ന് കിടന്നു. ടോപിന് പുറത്തൂടെ ആ പഞ്ഞി വയറിൽ അമരുന്ന സുഖം വീണ്ടും കിട്ടിയപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ വലിയ അവസരത്തെ ഓർത്ത് അവൻ സങ്കടപ്പെട്ടു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അതിനെക്കാൾ മുഖ്യം മമ്മിയുടെ ദേഷ്യത്തെ സാധൂകരിച്ചതാണ്. ഇനി തെറ്റ് പറ്റാത്തിരിക്കാൻ മനസിലെ ചിന്തകളെ ഒഴിച്ചുവച്ച് അവൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു.
എന്നാൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷം മനസ്സിന്റെ കോണിൽ നിഷിദ്ധമായ ഒരു സുഖം മേൽക്കൈ എടുത്ത ആൻസിയുടെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ചെറു മുകുളങ്ങൾ പൊട്ടിയത് പോലെയൊരു തോന്നൽ അവൾക്കുണ്ടായി. ഒരുവേള അവന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇഴഞ്ഞെങ്കിൽ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു. അരുതാത്ത ചിന്തകളുടെ ഒന്നാം അധ്യായം എന്നപോലെ മനസ്സ് വ്യതിചലിച്ച അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ചെറു അനക്കങ്ങൾ നൽകി ചൂട് അവനിലേക്കും പ്രവഹിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അവൻ മയങ്ങിയിരിന്നു. അത് മനസ്സിലാക്കി അവന്റെ കയ്യെടുത്ത് മാറിനിടയിൽ വച്ച് അവളും ഉറങ്ങി. നേരം പന്ത്രണ്ട് മണി സൂചികയോട് വിട പറഞ്ഞിരുന്നു.
പിറ്റേ ദിവസം താഴെ ആംബുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഏഴു മണിക്ക് ജോമോന്റെ ഉറക്കം ഒന്ന് ഞെട്ടി. പക്ഷെ കണ്ണ് തുറന്നില്ല. ആൻസിയുടെ ഉറക്കവും ഞെട്ടി കണ്ണ് തുറന്നു. ചന്തു മാത്രം ശബ്ദം ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. ചന്തുവിന്റെ കൈകൾ ആൻസിയുടെ