Chapter Title : കൂട്ടുകാരന്റെ മമ്മി 3 [ഏകലവ്യൻ] [Climax]

: ചേട്ടനിന്നു വരില്ലേ??
അത് കേട്ട് ചന്തു മമ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അതായിരുന്നു ചോദ്യത്തിനുത്തരം. പക്ഷെ ആൻസി മൗനമായിരിന്നു. ചന്തുവിന് അത് വല്ലാതെ ഫീൽ ആവുന്നുണ്ടെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു നോവ് പോലെ തോന്നി.
ജോമോൻ : എന്നാ ചേട്ടാ ഒന്നും പറയാത്തെ??
ചന്തു : മമ്മിക്ക് ഇഷ്ടമാവില്ല..
അത് കേട്ടപ്പോൾ മുഖഭാവ വ്യത്യാസമില്ലാതെയാണ് ആൻസി ചന്തുവിനെ വീണ്ടും നോക്കിയത്. പക്ഷെ അവൾക്ക് സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു നീറ്റൽ പിടഞ്ഞു.
ജോമോൻ : ഇഷ്ടമാവില്ലെന്നോ... ചേട്ടനെന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ.. എന്നേക്കാൾ ഇഷ്ടമാണ് മമ്മിക്ക് ചേട്ടൻ വരുന്നത്. അല്ലെ മമ്മി...?
ആൻസി : അതെ..
ചന്തുവിനെ അധികം നോവിക്കാനുദ്ദേശിക്കാതെ അവളെങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും പറയുമ്പോൾ ചന്തുവിനെ ഒന്ന് നോക്കിയത് പോലുമില്ല. അതിൽ നിന്നും മമ്മിക്ക് നല്ല ദേഷ്യമുണ്ടെന്നവൻ മനസ്സിലാക്കി. പക്ഷെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് വിലക്കിയില്ല. ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും വേണ്ടെന്ന് ചന്തു മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. പക്ഷെ അത് മമ്മിയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ഇന്നത്തെ ദിവസം ഇവിടെ വന്നേ പറ്റു. വൈകിയാൽ എല്ലാം കയ്യിന്നു പോകുമെന്നവൻ കണക്കു കൂട്ടി.
ചന്തു : എങ്കി ഞാൻ പോയി വരാം...
അതും പറഞ്ഞവൻ വേഗം തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ചന്തു മറയും വരെ നോക്കി നിന്ന മമ്മിയെ ജോമോൻ വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. മമ്മിക്ക് ചേട്ടനോട് എന്തോ പിണക്കമുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ ഇവർ തമ്മിൽ വൈകുന്നേരം കാര്യമായി എന്തോ നടന്നിട്ടുണ്ട്. അവന്റെ ചിന്തകളിൽ വീണ്ടും ഒരു അസ്വാരസ്യം മുളപൊട്ടി. ആൻസി മകനെ കുളിക്കാൻ പറഞ്ഞയച്ച് ഹാളിലെ സോഫയിലിരുന്നു. തന്റെ പിണക്കം ചന്തുവിന് നല്ല വിഷമമായിട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവൾ ഓരോ ചിന്തകളെ അയവിറക്കി.
പക്ഷെ അതൊരിക്കലും തന്നെക്കൊണ്ടാവില്ല. മോന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് അങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ അതും അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ. ഹോ കർത്താവേ കടിച്ചതിലും വലുതാണല്ലോ ഇപ്പോ പിടിച്ചപ്പോ കിട്ടിയത്. സന്ധ്യക്ക്‌ അവനോടു കാണിച്ച മൈൻഡ് ഇല്ലായ്മ ചന്തുവിന് നന്നായി കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവന്റെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട് മനം മാറി പഴയത് പോലെയായാൽ സുഖം മുറുകി നിൽക്കുന്ന സമയത്ത് വീണ്ടുമവന് ഇതേ ചിന്ത വന്നലോ...? പണി പാളൂല്ലേ...? വൈകുന്നേരം തന്നെ ഒരു വേള എന്റെ മനസ്സും