Chapter Title : കൂട്ടുകാരന്റെ മമ്മി [ഏകലവ്യൻ]

വേഗം വിയർക്കും..
ആൻസി : അയ്യട.. അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല..
ജോമോൻ : പിന്നെ രാത്രി മമ്മി വിയർക്കാറില്ലേ?? രാവിലേക്ക് ചില്ലപ്പോ ബെഡ് നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും.
ആൻസി : ശേ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക് മോനു..
ജോമോൻ : സത്യമല്ലേ??
ആൻസി : അല്ല..അത് ചിലപ്പോ മോൻ മുള്ളുന്നതായിരിക്കും..
അത് പറഞ് ആൻസിയും കേട്ട് ചന്തുവും ചിരിച്ചപ്പോൾ ജോമോന് ദേഷ്യം വന്നു.
ജോമോൻ : മമ്മി ആയിരിക്കും മുള്ളുന്നത്.
ആൻസി : ശേ.. മതി. ഞാൻ വേഗം മേല് കഴുകി വരാം.. വന്നിട്ട് നല്ല ചൂടുള്ള പഴം പൊരി.. ഓക്കെ??
ജോമോൻ : ഡബിൾ ഓക്കെ.. അല്ലെ ചേട്ടാ??
ഇത്ര വരെ കേട്ട സംഭാഷണങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചന്തു ഒന്ന് ഞെട്ടി.
ആൻസി : നീയെന്താ ചന്തു ആലോചിക്കുന്നേ?
ചന്തു : ഒന്നുമില്ല മമ്മി...
ആൻസി : എന്നാ ഞാനിപ്പോ വരാം..
അത് പറഞ് ആൻസി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
ജോമോൻ : വാ ചേട്ടാ..
ജോമോൻ ചന്തുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു. കളിക്കാനുള്ള തന്ത്രപ്പാടിൽ നിൽക്കുന്ന സമയം ആൻസി ജോമോനെ അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ചു. വിളികേട്ട് ജോമോൻ അവിടെ എത്തിയതും ആൻസി അവന്റെ ചെവിക്ക് പിടിച്ചു.
“ഊൗ... എന്താ മമ്മി??”
“വേറൊരു ആൺകുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചാണോ മമ്മി മുള്ളുന്നത് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്??”
“ആ... ഊ... അത് മമ്മി എന്നെ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ..”
“എന്നു വച്ച് ഞാനൊരു മുതിർന്ന പെണ്ണല്ലേ..”
“അതിന് അത് ചന്തു ചേട്ടനല്ലേ..?”
“ആരായാലും...”
“സോറി മമ്മി... ഇനി പറയില്ല ചെവി വേദന വരുന്ന്.”
ആൻസി ചെവിയിൽ നിന്ന് പിടിത്തം വിട്ടു. കൈ കൊണ്ട് ചെവി പൊത്തി പിടിച്ച് മമ്മിയെ തന്നെ നോക്കുന്ന ജോമോനെ കണ്ടവൾക്ക് ചിരി വന്നെങ്കിലും പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല..
“ഇനി പറയരുത് കെട്ടോ..”
“ഇല്ല..”
“എന്നാ മോൻ പോയി കളിച്ചോ..”
“ചെവിയും പൊന്നാക്കിയിട്ട് പോയി കളിച്ചോ പോലും..ങും..”
അവൻ പിണക്കത്തോടെ പുറത്തേക്ക് പോവുന്നത് ചിരിയോടെ ആൻസി നോക്കി നിന്നു. ചന്തുവിനെ കണ്ടതും വീണ്ടും അവനു കളിക്കാനുള്ള മൂഡ് വന്നു. മഴക്കാർ നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിനു കീഴെ മുറ്റത്തു നിന്ന് അവർ ക്രിക്കറ്റ്‌