Chapter Title : കൊറോണ ദിനങ്ങൾ 9 [Akhil George] [ജോസ്‌ന]

ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുക ആണ്, ഒരു 10 മിനുട്ടോളം അങ്ങനെ തന്നെ കണ്ണടച്ച് അവള് കിടന്നു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു പാവാട താഴ്ത്തി ഇട്ടു എൻ്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു ഇരുന്നു, അവൾ നന്നായി വിയർത്തിരുന്നു. വിയർപ്പു കണങ്ങൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലുടനീളം പടർന്നു കിടക്കുന്നു, ചെവിക്കു പുറകിൽ നിന്നും ഒഴുകി കഴുത്ത് വഴി നെഞ്ചിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി. ടിവിയിൽ നോക്കി നിശബ്ദമായി അവൾ ഇരുന്നു, എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്ന് എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് നേരത്തെ നിശബ്ദത അവസാനിപ്പിച്ച് അവൾ എന്നെ നോക്കി

ജോസ്‌ന: ഏട്ടാ. ഞാൻ ഒരു വല്യ തെറ്റ് ചെയ്തത് പോലെ തോന്നുന്നു.

ഞാൻ: എന്തേ ഇപ്പൊ അങ്ങനെ തോന്നാൻ.?

ജോസ്‌ന: എൻ്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ ഭാരം പോലെ തോന്നുന്നു, ഒരു കുറ്റബോധം എന്നെ അലട്ടുന്ന പോലെ.

അവൾ കൈവിട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. സെൻ്റി അല്ലേൽ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ തക്ക എന്തേലും കാരണം ഉണ്ടാക്കണം, ഇല്ലേൽ ഈ പോക്ക് പോയാൽ ഇത് ചിലപ്പോൾ അവൾ ആരോടെങ്കിലും ഷെയർ ചെയ്യും, ഞാൻ നാറും, അതു പാടില്ല. ഒരു കൈ നോക്കാം, ഇല്ലേൽ സെൻ്റി തന്നെ ആശ്രയം.

ഞാൻ: അതിനു നീ എന്തു തെറ്റാ ചെയ്തേ.?

ജോസ്‌ന: എനിക്ക് ഒരിക്കലും എൻ്റെ ഏട്ടൻ്റെ ആരും ആവാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ എല്ലാം ഏട്ടന് തുറന്നു തന്നില്ലേ.

ഞാൻ: (ഒരു ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ചിരി ഉണ്ടാക്കി) എന്ത് പൊട്ടത്തരം ഒക്കെ ആണ് എൻ്റെ ജോസ്‌നക്കുട്ടി പറയണേ. നമ്മൾ ഒക്കെ മെഡിക്കൽ ഫീൽഡിൽ ഉള്ള ആൾ അല്ലെ. നിനക്ക് ശരീര സംബന്ധമായ ഒരു സംശയം വന്നു, അതു നമ്മൾ തീർത്തു, അങ്ങനെ ചിന്തിക്കൂ.

അവൾ എന്നെ ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി.

ജോസ്‌ന: അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഓകെ. പക്ഷേ.....

ഞാൻ: എന്ത് പക്ഷെ, എടോ ഞാനും താനും ഒക്കെ മരിച്ചാൽ പോസ്റ്റ് മാർട്ടം നടത്തുന്നത് നമ്മളെ തുണി ഉടുപ്പിച്ചാണോ, ലേഡീസ് ഡോക്ടർ മാത്രം ആണോ. അതു പോട്ടെ, ഡെലിവറി സമയത്ത് ലേഡി ഡോക്ടർ മാത്രം ആണോ ലേബർ റൂമിൽ ഉണ്ടാവുക? അതു പോലെ സിംപിൾ ആയി കണ്ടാൽ പോരെ ഇതും.

അവൾ അന്തം വിട്ടു എന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുക ആണ്.

ജോസ്‌ന: ഏട്ടൻ പറയുന്നത് ശെരി ആണ്. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ അനുഭവം ആണ്.

ഞാൻ: ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, അത്രയേ