Chapter Title : കൊറോണ കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ 6 [വിലക്കപ്പെട്ട കനി നുകർന്നവൻ]

പക്ഷെ ഈ കൊറോണ കാലത്തു എവിടെ പോകാൻ ആണ്?

ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അമ്മ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ വിളിക്കാൻ നിന്നില്ല. എന്റെ റൂമിൽ കയറി കതകു അടച്ചു കിടന്നു. എത്ര മനോഹരം ആയിരുന്നു ഇത്രയും നാൾ, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയില്ലേ? ഞാൻ കണ്ണ് തുടച്ചു. എത്ര നേരം അങ്ങിനെ കിടന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞില്ല. ആരും വിളിച്ചില്ല. ഞാൻ കതകു തുറന്നു ഹാളിൽ ചെന്നു നോക്കി. എനിക്ക് ഉള്ള ഭക്ഷണം അമ്മ മൂടി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഒറ്റക് ഇരുന്നു കഴിച്ചു പകുതിയും കളഞ്ഞു വിശപ്പില്ല.

വീണ്ടും കിടക്കാൻ പോയി. അമ്മ റൂമിൽ തന്നെ ആണ്. തിരിച്ചു വന്നിട്ടു ഒരു അക്ഷരം പോലും മിണ്ടിയില്ല. കുറെ നേരം കിടന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു.

" ഇതിപ്പോ ആരാണാവോ "

ഞൻ ഫോൺ നോക്കി അച്ഛൻ ആണ്. ദൈവമേ ഇനി അമ്മ എങ്ങാനും അച്ഛനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞോ? എന്തും വരട്ടെ വരാൻ ഉള്ളത് വഴിയിൽ തങ്ങില്ല എന്നാണല്ലോ.

" എന്താ അച്ഛാ "

" എടാ നമ്മുടെ വീടിന്റെ കരം അടച്ച രസീത് എന്റെ ഫൈലിൽ ഉണ്ട് ഞങ്ങടെ ബെഡ്‌റൂമിൽ ഉണ്ട് അത് നീ ഒന്ന് നോക്കി എടുത്തിട്ടു വിളിക്കു "

" ഓ അത്രേ ഉള്ളോ, ഞാൻ എടുത്തിട്ടു വിളിക്കാം അച്ഛാ "

" കിട്ടിയാൽ അത് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വാ "

അച്ഛൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

ഇപ്പോ അങ്ങോട്ട് രസീത് നോക്കാൻ ചെന്നാൽ ചിലപ്പോ അമ്മ മറ്റേ ചെകിടു കൂടി അടിച്ചു പൊളിക്കും. വേണ്ട ഇപ്പോ വേണ്ട കുറച്ചു കഴിയട്ടെ ഞാൻ തൊഴുത്തിലേക്കു ചെന്നു. അമ്മ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെട്ട് ആണെങ്കിലും ഞാൻ പശുനെ കറന്നു. ഞാൻ സൊസൈറ്റി എത്തിയപോ അവിടെ ഫാത്തിമ ഇത്ത എന്തോ വറവ് കഴിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്ത എന്റെ വാണ റാണി ലിസ്റ്റിൽ മുൻപന്തിയിൽ ഉള്ള ആളാണ്. പ്രായം ഒരു 65 വയസു ഉണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോഴും നെയ് മുറ്റിയ നല്ല താത്ത ചരക്കു. നല്ല കൊഴുത്ത മുലകൾ ഒരു