Chapter Title : കൊറോണക്കാലത്തെ പ്രണയം [Smitha]

അവൾ കുതറി.

"അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒച്ചയിട്ട് ആളെക്കൂട്ടും!!"

"നീ ഒച്ചയിട്ടോ!

"..ഒച്ചയിട്ട് അങ്ങ് മാനാംചിറേലേം പാളയം ബസ്റ്റാന്ഡിലേം മൊത്തം ആളെവിളിച്ച് കൂട്ട്. ആരൊക്കെ വരൂന്നറിയാമല്ലോ...എടീ എന്റെ കെഴട്ട് പെമ്പ്രന്നോത്തീ ശവം പോലെ കെടന്നുറങ്ങുവാ! നിന്റെ മൈഗുണൻ കെട്ട്യോൻ ആണ്ടെ എണീക്കാൻ വയ്യാതെ പട്ടിയെപ്പോലെ പോർച്ചിൽ തല തല്ലി ക്കെടന്നുറങ്ങുന്നു! പിന്നെ നീയാരെ വിളിച്ചു കൂട്ടാനാ?" എന്നിട്ടും ചിത്ര കഴിയുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു കൂവി.സ്വരം പരമാവധി ദയനീയമാക്കാൻ ഭയത്തിനിടയിലും അവൾ ശ്രമിച്ചു. നടേശൻ അവളെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പൊങ്ങിത്താഴുന്ന മുലകൾ രണ്ടിലും ആഞ്ഞടിച്ചു.വേദനിച്ച് ചിത്ര കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. അയാൾ ബലം പിടിച്ച് അവളുടെ തുടകൾ അകത്തി കവയ്ക്കിടയിലും ആഞ്ഞു തല്ലി. അയാളുടെ കൈ തുടകൾക്കിടയിൽ യോനി തടത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ശബ്ദം പരമാവധിക്ക് മേൽ ഉയർന്നു.

"അവടെ തല്ലരുത് ...പ്ലീസ് അവടെ തല്ലരുത്‌..."

ശബ്ദത്തിൽ ദയനീയത കൂടുതലായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് തല്ലാനുയർത്തിയ കൈ അയാൾ താഴ്ത്തിയില്ല.

"കൂടുതൽ കൊണച്ച് നീ നിന്റെ കൊച്ചിനെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കണ്ട..."

അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു.

"അതെങ്ങാനും എഴുന്നേറ്റാ ...അതിന് ആറുമാസവേ ആയുള്ളൂ എന്നൊന്നും ഞാൻ നോക്കത്തില്ല ...അതിനേം ഞാൻ....!!"

ചിത്രയുടെ സകല പ്രതിരോധവും പാളി.

[പാളുക എന്നതിനർത്ഥം പരാജയപ്പെടുക എന്നാണു അറിവ്. അതിന് മറ്റൊരർഥം ഉണ്ടോയെന്നറിയില്ല]

അവൾനിശ്ശബ്ദയായി.

കിടക്കയുടെ സമീപം ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെ അവൾ മുഖം തിരിച്ച് നോക്കി.

" "കൊണപ്പ് നിന്നോ നിന്റെ?"

അയാളുടെ മുരൾച്ച അവൾ കേട്ടു.

"എന്നാ കേക്ക് പൊലയാടി മോളെ കേക്ക്! നീ എന്നെ കാണിക്കാനല്ലേടീ അവരാദി നിന്റെയീ മുഴുത്ത മൊലേം പാണ്ടി ലോറി കേറിയാലും ഒരു കേടും