Chapter Title : കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് ഒരു ബസ് യാത്ര

മണിക്കൂര്‍ എങ്കിലും പിടിക്കും.

ബസ് പുറപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതിനുശേഷം കോകിലത്ത ഉറക്കം ആരംഭിച്ചിരുന്നു. കോകില, അതെ, അതാണ് അത്തയുടെ പേരു. ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് വിനിതയോട് എല്ലാം ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞ് കോകിലത്തയുടെ ഭർത്താവ് സിലോണിലേക്ക് പോയതാണ് പിന്നീട് വിവരമൊന്നുമില്ല. കുറെ കാലത്തിനുശേഷമാണ് അത്ത ഗർഭിണിയായത്. അത് നാട്ടിലൊക്കെ പ്രശ്ന്മായി, അവരെ വീട്ടിൽ നിന്നു പുറത്താക്കി. അങ്ങനെയാണ് മദ്രാസിൽ എത്തിച്ചേർന്ന് കോളേജിലെ ഹോസ്റ്റലിൽ കുക്ക് ആയി ജോലി നോക്കി തുടങ്ങിയത്. മകൾ വില്ലുപുരത്തേ ഏതോ ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ട്. ഇടക്ക് അത്ത അങ്ങോട്ടു പോവുമത്രെ. പാവം.

വിനിത എനിക്കും വിനിതക്കുമായി ഷാൾ പുതപ്പിച്ചു. അത്ത സാരി ചുറ്റിയിരിക്കുകയാണ്. ജനലുകൾ അടച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും തണുപ്പ് നന്നായി അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് അത്തയെ നോക്കിയപ്പോൾ വിഷമം തോന്നി. വിനിത സ്വറ്റർ ഒക്കെ ഇട്ടിട്ടുണ്ട് അതുകൊണ്ട് തണുപ്പ് അധികം തോന്നാൻ വഴിയില്ല.

സേലത്തു നിന്നും പുതിയ യാത്രക്കാരുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട് കണ്ടക്റ്റർ അല്പനേരം അതുവഴിയെല്ലാം കറങ്ങി നടന്നു ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്ക് ആരോടോ കുറേ നേരം രാഷ്ട്രീയമെല്ലാം പറഞ്ഞു അവസാനം അയാളും പോയി ഉറങ്ങാൻ ഇരുന്നു. ലൈറ്റുകൾ എല്ലാം അണച്ചു, നീല ലൈറ്റ് മാത്രം ഇട്ടു.

ഞാൻ വിനിതയോട് എന്തൊക്കെയോ കുറച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിന്നു. ഇടക്ക് അന്നത്തെ കൈയ്യടിയെ കുറിച്ചും പറഞ്ഞു. അവൾടെ മൂഡ് അളക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ കാലില് തട്ടി.

“ഇനിമേൽ ഗൗനായിരിക്കണം. പബ്ലിക്കിലെ സൊന്നാ പ്രച്ചനൈ.” നാട്ടുകാാർ കേട്ടാൽ പ്രശ്നമാവുമെന്ന് ധ്വനി

” ഇല്ല നാൻ ഉങ്കിട്ടു മട്ടുമേ സൊല്ലുവേൻ” അവളോടു മാത്രമേ പറയൂന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് നാണം വന്നു.

എന്റെ കാലിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. ഞാൻ ശ്ശ് എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അത്തയെ നോക്കി ചുണ്ടിൽ വിരൽ വച്ച്, ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുതെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഞാൻ തലയാട്ടീ

പിന്നെ അവൾ എന്റെ കാലിലൊക്കെ നന്നായി വിരലോടിച്ചു. ഞാൻ അവൾടെ കാലിൽ അതേ പോലെ ചെയ്യാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ തട്ടി മാറ്റി. അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവളോട് ചേർത്ത് വച്ചു. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ മറ്റൊരു രീതിയാണ്. പക്ഷെ