Chapter Title : കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് ഒരു ബസ് യാത്ര

അയച്ചു, വിടത്തിത്തന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിക്കുന്ന പോലെ. കൈകൾ സ്വത്രന്ത്രമായതോടെ ഞാൻ എന്റെ വീറും വാശിയും കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത്തയുടെ പൂർവ്വ സ്ഥാനത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രം മുഴുവനും ഞാൻ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അളന്നു. ഇടക്ക് രോമത്തിൽ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് വലിച്ചു അല്പം വേദനിപ്പിച്ചു. അത്തയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദമെങ്കിലും കേൾക്കാനായിരുന്നു. ഒരു തമിഴ് ശൈലിയിൽ ഹാവ്! എന്ന് ശബ്ദം കേട്ടു ഞാൻ.

പിന്നെ എന്റെ നടവിരൽ പതിയെ ആ രോമത്താഴ്വര ഇറങ്ങി ച്ചെന്ന് പെരിയാറിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനം കണ്ടു പിടിച്ച്. അത്യാവശ്യം തടിച്ച കൃസരി. ഞാൻ തടവിയപ്പോഴേക്കും വലിപ്പം വച്ചു. ഞാൻ മൂന്നു വിരലുകൾ ചേർത്ത് നന്നായി ഉരസിയപ്പോഴേക്കും താഴെ പെരിയാർ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. സീറ്റിലേക്കൊക്കെ പടർന്നു. എനിക്ക് ഇത് നേരത്തേ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞതു കൊണ്ട് എങ്ങനേയും പെരിയാറിൽ നിന്നുള്ള അരുവിയിലെത്തണമെന്നായിരുന്നു മോഹവും ആക്രാന്തവും. ഞാൻ തല താഴേക്ക് എത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത്ത തടഞ്ഞു

ചുറ്റും നോക്കി എല്ലാരും ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കി അത്ത എന്നോടു ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചിരുന്നത് അതായിരുന്നു

എന്നാൽ സീറ്റിന്റെ ഇടയിൽ ഇരിക്കാൻ അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നു. ഷാൾ കൊണ്ടു മറക്കാനും അവിടെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നു അറിയാതിരിക്കാനും അത്ത ഒരു ബാഗ് എടുത്ത് സീറ്റിൽ വച്ചു. ഇപ്പോൾ പെട്ടന്ന് നോക്കിയാൽ ഞാൻ ഉറങ്ങുകയാണെന്നേ തോന്നു.

ഇനി കലാപരിപാടിയിലേക്ക് കടക്കാം

(അപ്പോഴത്തെ എന്റെ കാഴ്ച ഏതാണ്ട് മുകളിലെ പടം പോലെ ഇരിക്കും. വളരെയധികം സെർച്ച് ചെയ്തശേഷമാണ് ഇത് നെറ്റിൽ നിന്ന് കിട്ടിയത്. )

അത്ത കാൽ വിരിച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഒരു കൈ മുന്നിലെ സീറ്റിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.