Chapter Title : കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് ഒരു ബസ് യാത്ര

കുട്ടനില്‍ തട്ടി നിന്നു. പിന്നെ അവിടെ തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് ബസിന്റെ ചാട്ടങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് അത്തയുടെ വിരലിന്റെ പുറം ഭാഗവും വിരലുകളില്‍ ഇട്ടിട്ടുള്ളാ മോതിരങ്ങളും എന്റെ കുട്ടനെ ഉരസാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു മാതിരി ഇരുമ്പുലക്ക പോലെയായിട്ടൂണ്ട് എന്റെ മനു. പാന്റിന്റെ സിപ്പ് അഴിച്ച് പുറത്തിടണം അവനെ എന്നുണ്ടേണ്‍ക്ക്. പക്ഷേ ഷാള്‍ നീക്കിയാല്‍ സകല മാനവും പോകും. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ആ പരീക്ഷണത്തിനു മുതിര്‍ന്നില്ല. ക്ഷമയോടെ പ്രതീക്ഷ കൈവെടിയാതെ വിനിതയെ നോക്കിയിരുന്നു. അവള്‍ ഇടക്ക് എന്നെ നൊക്കി പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ഗ്ഗൂഡ് നൈറ്റ് പറഞ്ഞു… അതോടേ എന്റെ സകല കണ്ട്രോളും വിട്ടിരുന്നു. ആകെയുണ്ടായിരുന്ന പേടി അവള്‍ നോക്കുമോ എന്നായിരുന്നു. ഇനി ആ പേടി വേണ്ട.

ഞാന്‍ സീറ്റിലേക്ക് അല്പം ചാരി വിശാലമായി ഇരുന്നു. അപ്പോഴും അത്തയുടെ കൈഎന്റെ കുട്ടനില്‍ കാന്തം പോലെ തട്ടി നില്‍കുകയാണ്. എന്നാല്‍ ഉരസുന്നതല്ലാതെ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഞാന്‍ രണ്ടും കല്പിച്ച് അത്തയുടെ കൈ അലപ്ം നീക്കി വച്ചു. യാതൊരു ബലവും തോന്നിയില്ല. എന്നിട്ട് പയ്യെ പാന്റിന്റെ സിപ് അഴിച്ചു. അണ്ടര്‍ വെയര്‍ താഴ്തി മനുക്കുട്ടനെ പുറത്താക്കി. ഈ സമയത്ത് എന്റെ രണ്ടൂ കയ്യും ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വന്നതിനാല്‍ അത്തയുടെ കൈ കുറ്ച്ച് ദൂരേക്ക് മറ്റേണ്ടി വന്നിരുന്നു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടൂം കയ്യ് കെട്ടിയിരുന്നു. താമസിയാതെ അടുത്തവളവില്‍ അത്തയുടെ കൈ, ഇപ്രാവശ്യം ദൂരെ നിന്ന് ഒരൊറ്റ നീക്കത്തിന് എന്റെ മനുവിന്റെ ചോടെയെത്തി. അത്തയുടെ വിരലുകളുടെ തണുപ്പ് എന്റെ മനുവിനു ഫീല്‍ ചെയ്യ്യാമായിരുന്നു. മനു ഒന്നു കൂടെ വിജ്രംഭിച്ചു. അടുത്ത ഒന്നു രണ്ടൂ കൂലുക്കത്തിനുള്ളില്‍ അത്ത എന്നെ കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു.