Chapter Title : ക്രിസ്തുമസ് സമ്മാനം [സ്മിത]

പറഞ്ഞു.

"പതിനെട്ടാ പ്രായം അവന്‍റെ ! ശരിക്കും പണിയെടുക്കാനുള്ള പ്രായവാ അത്! എന്തോരം പശുക്കളെ കറന്നാലാ? അതും അഞ്ചര വെളുപ്പിന്! നിങ്ങള് ഒരു മനുഷ്യനല്ലേ? യന്ത്രവൊന്നുവല്ലല്ലോ...!"

"ശരിയൊക്കെയാ അത്.."

നെടുവീർപ്പോടെ അപ്പൻ പറഞ്ഞു.

"എന്നാലും ഒറങ്ങിക്കെടക്കുമ്പം അവന്‍റെ  മൊഖം കാണുമ്പം വിളിക്കാൻ തോന്നുകിലാ മേരീ..."

സ്നേഹാർദ്രതയുടെ ചൂടിൽ ഹൃദയം സുഖകരമായി ഒന്നുരുകി അപ്പോൾ. അപ്പൻ തന്നെ എന്തോരം സ്നേഹിക്കുന്നു!

ഇതിന് മുമ്പ് അങ്ങനെ ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല. അപ്പനോ അമ്മയോ ആരും തന്നെ അങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. വീട്ടിലെ പണികളും പറമ്പിലെ പണികളും കാരണം മര്യാദയ്ക്ക് ഒന്ന് പരസ്പ്പരം നോക്കാൻ പോലും ആർക്കും നേരം കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം!

അതിന് ശേഷം തൻ്റെ ചിന്തകളിൽ പ്രവർത്തികളിൽ വന്ന മാറ്റം!

കൂട്ടുകാരുമായുള്ള രാവിലത്തെ കറക്കം നിർത്തി. വീണ്ടും വീണ്ടും പണി ചെയ്യ് എന്ന് അപ്പനെക്കൊണ്ടും അമ്മയെക്കൊണ്ടും പറയിപ്പിക്കുന്നത് നിർത്തി.

തെയ്യാമ പല തവണ ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും താന്‍ പിന്നീട് അവളെ തേടിപ്പോയിട്ടില്ല.

അവളെയെന്നല്ല, ആരെയും അടുപ്പിച്ചില്ല.

നാല് മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കും. ഉറക്കച്ചടവ്‌ കാരണം കണ്ണുകൾ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുമെങ്കിലും, എത്ര വിഷമിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും.

ക്രിസ്തുമസിന്റെ തലേ രാത്രി, അടുത്ത ദിവസത്തെപ്പറ്റിയോർത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. നാളെ ആഘോഷമാണ്. ദരിദ്രരെങ്കിലും ക്രിസ്തുമസ് ദിവസം അപ്പനുമമ്മയും അത് തങ്ങളെ ഒരിക്കലും അറിയിക്കാറില്ല.  കോഴിയും പോത്തും അപ്പവുമൊക്കെയായി ആഘോഷം പൊടിപൊടിക്കും. കേക്ക്, മറ്റ് മധുരപലഹാരങ്ങൾ, പിന്നെ സമ്മാനങ്ങൾ....

ചിലപ്പോൾ പുത്തൻ ഉടുപ്പുകൾ, ചിത്രകഥാ പുസ്തകങ്ങൾ...

ഈ ക്രിസ്തുമസിന് അപ്പന് നല്ല ഒരു സമ്മാനം കൊടുക്കണം! താൻ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. അന്ന് വൈകുന്നേരം കവലയിൽ പോയി ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു ഷർട്ട് വാങ്ങിയിരുന്നു  അവൻ. ആ കൊല്ലത്തെ തൻ്റെ മുഴുവൻ സമ്പാദ്യവും വേണ്ടി വന്നു ആ ഷർട്ട് വാങ്ങാൻ! പക്ഷെ അപ്പന് വേണ്ടിയല്ലേ? ഒരു നഷ്ടവുമില്ല!

പക്ഷെ...

അവനു തൃപ്തി വന്നില്ല.

മറ്റെന്തെങ്കിലും വേണം...

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത തരം സമ്മാനം!

ആ ചിന്തയിൽ താൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി.

സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങി നക്ഷത്രങ്ങളാണ് ആകാശം നിറയെ!

"അപ്പാ..."

ഒരിക്കൽ തീരെ കൊച്ചുകുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ താൻ അപ്പനോട് ചോദിച്ചു. വളർന്നു പൊങ്ങിയ കപ്പകൾക്ക് ഇട ചെത്തുകയായിരുന്നു അപ്പനപ്പോൾ.

"ഈ