Chapter Title : കുരുതിമലക്കാവ് 5 [ Achu Raj ]

എന്നാ വാര്‍ത്ത താന്‍ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്‌.... അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ അയാള്‍ നോക്കിയതത്രയും അവളുടെ കാമം കൊതിപ്പിക്കുന്ന ശരീരത്തിലെക്കായിരുന്നു ...... അവളെ ഒരു മകളുടെ വാത്സല്യത്തിന്റെ മറവില്‍ അയാള്‍ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാടുവാഴിയുടെ പ്രജാ സ്നേഹം വീണ്ടും വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു... ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കാന്‍ യോഗമില്ലാതിരുന്ന സുനന്ദക്കു അതില്‍ പരം സന്തോഷം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു..... ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെ പോലെ അവള്‍ അയാളുടെ ദേഹത്ത് പറ്റി കൂടി കിടന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണില്‍ ജലാംശമണിഞ്ഞു........ എന്നാല്‍ കുറിച്യര്‍ അവളുടെ മാറിടങ്ങള്‍ തന്നിലേക്കു അമരന്നപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ വികാരത്തില്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു എന്നത് പക്ഷെ കുഞ്ഞംബുവിനു മാത്രമേ മനസിലായുള്ളു..... “സുഖമല്ലേ മോളെ നിനക്ക്...... നിന്നെ ഇപ്പോള്‍ കൊലോതെക്കൊന്നും കാണാറില്ലലോ...... മറന്നുവോ എന്നെ” ഒരച്ഛന്റെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അഭിനയ പാടവുമായി സുനന്ദയുടെ മുഖം കൈകൊണ്ടു ഉയര്‍ത്തി കുറിച്യര്‍ ചോദിച്ചു...... “മറക്കാന്‍ ഞാനോ..... അതിനു എനിക്ക് ഓര്‍ത്തു വക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ ഒക്കെ തന്നെ അല്ലെ ഉള്ളു....” സുനന്ദയുടെ കണ്ണുകള്‍ ധാരപോലെ കണ്ണിര്‍പ്പോഴിച്ചു,,,,,, കുറിച്യര്‍ അത് കൈകള്‍ കൊണ്ട് തുടച്ചു അവളെ വീണ്ടും നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി നിര്‍ത്തി..... അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അയാള്‍ക്ക്‌ സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.... “നാളെ കോവിലകം വരെ വരൂ..... നിനക്ക് തരാന്‍ ഒരു കൂട്ടമുണ്ട്...” അത് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാള്‍ സുനന്ദയെ നോക്കി ചിരിച്ചപ്പോള്‍.... സുനന്ദ തിരിച്ചു പുഞ്ചിരിച്ചു..... അവളെ തന്‍റെ മാറില്‍ നിന്നും ഇഷ്ട്ടമില്ലാതെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയ അയാള്‍ കുഞ്ഞംബുവിനു നേരെ നോക്കിയപ്പോള്‍ എല്ലാം മനസിലായി എന്നാ മട്ടില്‍ അയാള്‍ ചിരിച്ചു..... കുറച്ചുകൂടെ മുന്നോട്ടു പോയ കുറിച്യരുടെ നേരെ ബഹുമാന പുരസ്‌കാരം തൊഴുതുകൊണ്ട് അനിരുദ്ധന്‍ കടന്നു വന്നു..... “കുരുതിമലക്കാവിന്‍ കുറിച്യര്‍ തമ്പുരാന്‍ നീണാള്‍ വാഴട്ടെ....” രാജവാഴ്ചയുടെ അടിമസംബ്രധായത്തിന്റെ അടയാള വാക്കുകള്‍ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ട് അനിരുദ്ധന്‍ കുറിച്യരുടെ മുന്നില്‍ നിന്നു.. “ഹല്ലാ.... ആരിത്.... അനിരുദ്ധനോ..... എന്തൊക്കെയാ അനിരുദ്ധ നിന്‍റെ വിശേഷങ്ങള്‍...... നിന്‍റെ കുരുതിമലക്കാവിലെ ജീവിതം എങ്ങനെ പോകുന്നു” കുശലാന്വേഷണം നടത്തികൊണ്ട് കുറിച്യര്‍ അനിരുദ്ധന്റെ ചുമലില്‍ കൈവച്ചു.... “അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് കുരുതിമലക്കാവിലെ നല്ല ജനങ്ങളുടെ നല്ല മനസു കൊണ്ടും അല്ലലില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു പോകുന്നു...” അനിരുദ്ധന്‍ വിനയപൂര്‍വ്വം അറിയിച്ചു.... “ഉം... നിന്റെ പരോപകാര