Chapter Title : ലഹരി 2 [വേദ] [Climax]

"അമ്മേ... വരുന്നു... എനിക്ക്..."

അവൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചുകൊണ്ട് കിതച്ചു. അവന്റെ അരക്കെട്ട് അതിവേഗത്തിൽ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ അടിയും അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് മുട്ടി.

"ആാഹ്... കളയല്ലേ... പുറത്ത് കളയല്ലേ കണ്ണാ..."

അവൾ അവനെ ഇറുകെ പുണർന്നു. കാലുകൾ അവന്റെ അരയിൽ പിണച്ചുവെച്ചു, അവനെ പുറത്തേക്ക് പോവാൻ അനുവദിക്കാതെ പൂട്ടി.

അവസാനത്തെ ആഞ്ഞടിക്കലിൽ, അവൻ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളച്ചു.

"അമ്മേ...!"

ഒരു നിലവിളിയോടെ, അവൻ അവളിലേക്ക് ഉരുകി വീണു. അവന്റെ ചൂടുള്ള വിത്ത്, ഒട്ടും ബാക്കി വെക്കാതെ, ഒരു പ്രളയം പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു. താൻ പിറന്ന ഉറവിടത്തിലേക്ക് തന്നെ തന്റെ ജീവൻ തിരികെ നൽകുന്ന നിർവൃതി.

ആർത്തലക്കുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും, അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗതയും, ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളവും മാത്രം മുഴങ്ങി. അവൻ അവളുടെ മേലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവളുടെ ഉള്ളം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ആ ചൂട് പടർന്നപ്പോൾ, അഭിരാമി കണ്ണുകൾ അടച്ച്, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ മകനെ മാറോട് ചേർത്ത്, അവന്റെ വിയർത്ത നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ആ മഴ ആ പാപത്തെ കഴുകിക്കളയുകയല്ല, മറിച്ച് സാക്ഷിയാവുകയായിരുന്നു.

അവൾ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, വല്ലാത്തൊരു സമാധാനവും, ജയിച്ചവളുടെ ഭാവവുമായിരുന്നു അതിൽ.

പക്ഷെ അതൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നില്ല. ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ, അല്ലെങ്കിൽ ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും താൻ ജയിച്ചു എന്ന തോന്നലിന്റെ നേർത്ത, നിഗൂഢമായ ഒരു പുഞ്ചിരി.

അവന്റെ ഭാരം അവളുടെ മേൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയ അവന്റെ ജീവന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് പുതിയൊരു ഊർജ്ജം നൽകി. കാലുകൾക്കിടയിലെ നനവും, വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും, പുറത്തെ മഴയുടെ തണുപ്പും... എല്ലാംകൂടി അവളിലൊരു ലഹരി നിറച്ചു.

അവൾ മെല്ലെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ നനഞ്ഞ നെറ്റിയിലെ മുടി വകഞ്ഞു മാറ്റി. കിതപ്പ് മാറി ശാന്തനായി, ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ തന്റെ മാറിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടക്കുന്ന അവനെ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ചിരിക്ക് തിളക്കം കൂടി.

ഈ ശരീരം കൊണ്ടും, സ്നേഹം കൊണ്ടും അവനെ താൻ പൂർണ്ണമായും ബന്ധിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന