Chapter Title : ലഹരി 2 [വേദ] [Climax]

യാന്ത്രികമായ ചലനങ്ങൾ.

"ഇനി..." അവൻ വീണ്ടും പറയാൻ തുടങ്ങി.

"പോവാൻ."

അവൾ ശബ്ദമുയർത്തിയില്ല, പക്ഷെ ആ വാക്കിൽ ഒരടികൊണ്ട ആഘാതമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പിന്നെ തലതാഴ്ത്തി, ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറകോട്ട് നടന്നു.

അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും, അഭിരാമിയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ദോശക്കല്ല് പിടിച്ചിരുന്ന കൈ തളർന്നു. അവൾ കൗണ്ടർടോപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ശ്വാസം എടുക്കാൻ പ്രയാസമായി തോന്നി. നെഞ്ചിൽ, ഇന്നലെ അവൻ കടിച്ചുവലിച്ച ഭാഗങ്ങളിൽ നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ബ്രാ ഇട്ടിട്ടും, ആ വേദന തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാരിക്കുമുകളിലൂടെ കൈവെച്ച് അവിടെ അമർത്തി.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. പക്ഷെ കരയാൻ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് അവന്റെ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞ മുഖമല്ലായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി, ആ ഇടുങ്ങിയ കുളിമുറിയിൽ, മൃഗത്തെപ്പോലെ തന്റെ മാറിടത്തിൽ ആർത്തി കാണിച്ച ആ മുഖമായിരുന്നു. ഒപ്പം, ഭയാനകമായ മറ്റൊരു സത്യവും - ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, വേദനയ്ക്കിടയിലും, തന്റെ ശരീരം എപ്പോഴോ... ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും... എതിർക്കാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു എന്ന സത്യം.

ആ ചിന്ത അവളെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു. അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ പൈപ്പ് തുറന്ന് മുഖത്തേക്ക് വെള്ളമടിച്ചു, ആ ഓർമ്മ കഴുകിക്കളയാനെന്ന പോലെ.

------------------

അവൻ കുളിച്ചിറങ്ങി. നനഞ്ഞ മുടി തോർത്താതെ, കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയ നിലയിൽ അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ദോശയും ചട്ണിയും വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

"അമ്മേ..." അവൻ വീണ്ടും തുടങ്ങി, ശബ്ദം നേർത്തിരുന്നു. "ഞാൻ... ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എനിക്ക്... എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം. ഞാൻ അറിയാതെ..."

അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവനെ തളർത്തുന്ന എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"അറിയാതെ?"

അവൾ ആ വാക്ക് മാത്രം ആവർത്തിച്ചു. ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല അത്. ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ, കയ്പ്പേറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"നീ ഇന്നലെ ചെയ്തത്... അത് അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ വൈശാഖ്?"

അവൻ ഞെട്ടി. അവൾ അവന്റെ മുഴുവൻ പേര് വിളിച്ചത് അപൂർവ്വമായിരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി വെച്ചു.

"നീ എന്നെ കടിച്ചുപറിച്ചത്... എന്റെ തുണി വലിച്ചുകീറിയത്... അതെല്ലാം വെറും..." അവൾ ഒന്ന്