ലഹരി Lahari | Author : Veda

ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള വായുവിന് വല്ലാത്തൊരു കട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിലാകെ വേവിച്ച ചോറിന്റെയും, നനഞ്ഞ മഞ്ഞളിന്റെയും, അഭിരാമി എന്നും രാവിലെ തലയിൽ തേയ്ക്കാറുള്ള വെളിച്ചെണ്ണയുടെയും മണങ്ങൾ കൂടിക്കുഴഞ്ഞു കിടന്നു.

ടൗണിൽ പോയി വിലകൂടിയ സിഗരറ്റും വീര്യം കുറഞ്ഞ വിദേശമദ്യവും ശീലിച്ചാലും, വൈശാഖിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോവാത്ത, ആ വീടിന്റെ മാത്രം പ്രത്യേകതയായ ഗന്ധമായിരുന്നു അത്.

അടുക്കളയിലെ കൗണ്ടറിലേക്ക് അഭിരാമി, അവന്റെ അമ്മ, ചാരി നിന്നു. അരയിൽ മുറുക്കിയുടുത്ത കടും മെറൂൺ നിറമുള്ള കോട്ടൺ സാരി, വിയർപ്പ് തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ വയറിന്റെ മടക്കുകളിലും നടുവിലും ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുപ്പത്തിയേഴ് വയസ്സിൽ അവളുടെ ശരീരം ആരെയും ഒന്ന് നോക്കിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. വലിയ മാറിടം തന്നെ കാര്യം.

അടുപ്പിൽ ഇരുന്ന് തണുക്കുന്ന, കറ പിടിച്ച ഓട്ടുപാത്രത്തിലേക്കല്ല അവൾ നോക്കിയിരുന്നത്. വിള്ളൽ വീണ തന്റെ പഴയ സ്മാർട്ട്ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്കായിരുന്നു. അതിൽ അവളുടെ മകന്റെ തെളിച്ചമില്ലാത്ത ഒരു പ്രൊഫൈൽ ചിത്രം മാത്രം. അവളുടെ കണ്ണൻ.

അവൻ വല്ലാതെ വൈകിയിരുന്നില്ല, പക്ഷെ അവളുടെ സമാധാനത്തിന്റെ അസ്ഥിവാരം ഇളക്കാൻ മാത്രം സമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ടാപ്പിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഇറ്റുവീഴുന്ന ശബ്ദവും, ഉഷ്ണവായുവിനെ വെറുതെ കറക്കിവിടുന്ന സീലിംഗ് ഫാനിന്റെ മുരൾച്ചയും മാത്രമാണ് ആ വീടിന്റെ നിശബ്ദതയെ മുറിച്ചിരുന്നത്.

വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. അവൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവൾ സമാധാനത്തോടെ മുൻവശത്തെക്ക് പോയി.

പക്ഷെ, അവൻ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ... എന്തോ പന്തികേട്.

ബുക്ക്ഷെൽഫിൽ ചാരി, തറയിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. തല പുറകോട്ട് മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അവൻ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നില്ല.

വായ പാതി പിളർന്ന്, താടി ഒടിഞ്ഞതുപോലെ അവൻ സീലിംഗിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. ആ ദൂരത്തു നിന്നുപോലും, അവന് ചുറ്റുമുള്ള വായുവിന് വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. പഴകിയ, പുളിച്ചു തികട്ടുന്ന, മൂർച്ചയുള്ള മണം.

അഭിരാമിയുടെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി. നെഞ്ചിന്റെ ഭാരം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ലോകത്തെ നേരിടാൻ അവൾ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ധാർമ്മികതയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും മതിലുകൾ ആ നിമിഷം തകർന്നു വീണു. അവിടെ ആ ചൂടും, നാറ്റവും, പിന്നെ വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട ഒരു കോലം പോലെ കിടക്കുന്ന തന്റെ മകനും മാത്രം ബാക്കിയായി.

നെഞ്ചിൽ നിന്ന് കൈ താഴേക്ക് വീണു. അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തു, അത് ഉടയാറായ ചില്ലുപോലെയായി. അവൾ അവനുവേണ്ടി കാത്തുവെച്ചിരുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ മയം ആ ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

"വൈശാഖ്..."

അവന്റെ മുഴുവൻ പേര്. ആ ചെറിയ വീടിനുള്ളിൽ, ഒരു ലോകം അവസാനിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.

അവളുടെ കാലുകൾക്ക് കരിങ്കല്ലിന്റെ ഭാരമായിരുന്നു. തറയിലെ തണുപ്പ് പാദങ്ങളിലൂടെ അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടെങ്കിലും, നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു തീച്ചൂള എരിയുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവൾ നിലത്തേക്ക് മുട്ടുകുത്തി. ഞൊറികൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി, സാരിയുടെ കട്ടിയില്ലാത്ത കോട്ടൺ തുണി വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന അവളുടെ തുടകളിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു.

അവന്റെ അടുത്തെത്തിയതും ആ ഗന്ധം അവളെ ആഞ്ഞടിച്ചു. പുളിച്ചു തികട്ടിയ, ഓക്കാനം വരുത്തുന്ന, പഴകിയ ചാരായത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം. ഒപ്പം, സിഗരറ്റ് പുകയുടെ കരിഞ്ഞ മണവും.

"കണ്ണാ..."

അവളുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ കവിളിൽ തൊട്ടു. തണുത്ത് മരവിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പാതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു,